ديوان شمس

تو مي گويي که بازآيم چه باشد
تو بازآيي اگر دل در گشايد

ميا بي دف به گور من اي برادر
که در بزم خدا غمگين نشايد

زنخ بربسته و در گور خفته
دهان افيون و نقل يار خايد

ز قد پرخم من در ره عشق
بر آب چشم من پل مي توان کرد

دل با دل دوست در حنين باشد
گوياي خموش همچنين باشد

گويم سخن و زبان نجنبانم
چون گوش حسود در کمين باشد

صد شعله آتش است در ديده
از نکته دل که آتشين باشد

خود طرفه تر اين که در دل آتش
چندين گل و سرو و ياسمين باشد

خامش کن و در خمش تماشا کن
بلبل از گفت پاي بست آمد

آن ماه دو هفته در کنار آيد
وز غصه حسود ممتحن گردد

آن عقل فضول در جنون آيد
هوش از بن گوش مرتهن گردد

وان کس که سبال مي زدي بر عشق
در عشق شهير مرد و زن گردد

در چاه فراق هر کي افتاده ست
ره يابد و همره رسن گردد

باقيش مگو درون دل مي دار
آن به که سخن در آن وطن گردد

در چشم من آي تا تو هم بيني
يک تن که به صد هزار جان ماند

در پيش رخش چه رقص مي کرد
وز آتش عشق جان چه مي شد

گر زانک نه لطف بي کران داشت
آن ماه در اين ميان چه مي شد

با ديده جان چو واپس آيي
در عالم آب و گل به ارشاد

هر جان که در اين روش بلنگد
جان تو که عذر لنگ دارد

ما بر در و بام عشق حيران
آن بام که نردبان ندارد

هان تا نروي تو در جوالش
رختش بطلب که تا چه دارد

در گلشن ذوق او فرورو
کز نرگس و لاله ها چه دارد

در ساقي خويش چنگ درزن
منديش که آن سه تا چه دارد

نقدش برکش ببين که چندست
در نقد دگر دغا چه دارد

در خويش ز اوليا چه بيند
وز لذت انبيا چه دارد