ديوان شمس

گر با دگراني تو در ما نگراني تو
ما روح صفا داريم گر غير بدن دارد

شمس الحق تبريزي شاه همه شيرانست
در بيشه جان ما آن شير وطن دارد

اي روي ترش بنگر آن را که ترش کردت
تا او شکري شيرين در سرکه درآميزد

سيمرغ دل عاشق در دام کجا گنجد
پرواز چنين مرغي از کون برون باشد

بنگر به سوي روزن بگشاي در توبه
پرداخته کن خانه هين نوبت ما آمد

خضر از کرم ايزد بر آب حياتي زد
نک زهره غزل گويان در برج قمر آمد

آن بنده آواره بازآمد و بازآمد
چون شمع به پيش تو در سوز و گداز آمد

ارزد که براي حج در ريگ و بيابان ها
با شير شتر سازد يغماي عرب بيند

آن صبح سعادت ها چون نورفشان آيد
آن گاه خروس جان در بانگ و فغان آيد

دل نور جهان باشد جان در لمعان باشد
اين رقص کنان باشد آن دست زنان آيد

هر ني کمر خدمت در پيش تو مي بندد
شکر به غلامي حلواي تو مي آيد

در گوهر جان بنگر اندر صدف اين تن
کز دست گران جاني انگشت همي خايد

جانم ز پي عشق شمس الحق تبريزي
بي پاي چو کشتي ها در بحر همي پويد

در خانقه سينه غوغاست فقيران را
اي سينه بي کينه غوغات مبارک باد

گر عشق ني مستستي يا باده پرستستي
در باغ چرا آيد انگور چرا کوبد

تو پاي همي کوبي و انگور نمي بيني
کاين صوفي جان تو در معصره ها کوبد

اي طايفه پا کوبيد چون حاضر آن جوييد
باشد که سعادت پا در پاي شما کوبد

پا کوفت خليل الله در آتش نمرودي
تا حلق ذبيح الله بر تيغ بلا کوبد

پا کوفته روح الله در بحر چو مرغابي
با طاير معراجي تا فوق هوا کوبد

تقصير کجا گنجد در گرم روي عاشق
کز آتش عشق او تقصير همي درد

آن جمله گهرها را اندرشکند در عشق
وان عشق عجايب را هم چيز دگر سازد

عشق آب حيات آمد برهاندت از مردن
اي شاه که او خود را در عشق دراندازد

باري دل و جان من مستست در آن معدن
هر روز چو نوعشقان فرهنگ نو آغازد

چون چنگ شوي از غم خم داده وانگه او
در بر کشدت شيرين بي واسطه بنوازد

آن آهوي مفتونش چون تازه شود خونش
آن شير بدان آهو در ميمنه بگرازد