ديوان شمس

من در آن خوف ببندم تمام
چون که مرا حکم و شهي جاريست

کور شو امروز که موسي رسيد
در کف او خنجر قهاريست

گفت چرا هشت جوابش بداد
در عوض زشت بدان قحبه رشت

باده پرستان همه در عشرتند
تنتن تنتن شنو اي تن پرست

هر گهري کان ز خزينه خداست
در دو لب لعل تو آن هست هست

فاش شد آن راز که در نيم شب
زير زبان گفته بدم پست پست

اي دل فرورو در غمش کالصبر مفتاح الفرج
تا رو نمايد مرهمش کالصبر مفتاح الفرج

دارد خدا خوش عالمي منگر در اين عالم دمي
جز حق نباشد محرمش کالصبر مفتاح الفرج

اي گشاده هزار در بر ما
وي بداده به دست ما مفتاح

جان من با اختران آسمان
رقص رقصان گشته در پهناي چرخ

در فراق آفتاب جان ببين
از شفق پرخون شده سيماي چرخ

سر فروکن يک دمي از بام چرخ
تا زنم من چرخ ها در پاي چرخ

ماه خود بر آسمان ديگرست
عکس آن ماهست در درياي چرخ

جمله گناه مجرمان چون برگ دي ريزان کند
در گوش بدگويان خود عذر گنه تلقين کند

در عشق گشتم فاشتر وز همگنان قلاشتر
وز دلبران خوش باشتر مستان سلامت مي کنند

اين دو بسي بشتافته پيش تو ره نايافته
در نور تو دربافته بيرون ايوان مي رود

مستي باده اين جهان چون شب بخسپي بگذرد
مستي سغراق احد با تو درآيد در لحد

در فقر درويشي کند بر اختران پيشي کند
خاک درش خاقان بود حلقه درش سنجر زند

صرفه مکن صرفه مکن صرفه گدارويي بود
در پاکبازان اي پسر فيض و خداخويي بود

روزيست اندر شب نهان ترکي ميان هندوان
هين ترک تازيي بکن کان ترک در خرگاه شد

بشکست بازار زمين بازار انجم را ببين
کز انجم و در ثمين آفاق خرمنگاه شد

گاه مرا آب کند از پي پاکي طلبان
گاه مرا خار کند در ره بداختر خود

حارس آن گوهر جان بودم روزان و شبان
در تک درياي گهر فارغم از گوهر خود

چاک شدست آسمان غلغله ايست در جهان
عنبر و مشک مي دمد سنجق يار مي رسد

چون در ماجرا زنم خانه شرع وا شود
شاهد من رخش بود نرگس او گوا بود