ديوان شمس

آشنايان اگر ز ما گشتند
غرقه را آشنا در آن درياست

عشق را بوحنيفه درس نکرد
شافعي را در او روايت نيست

عاشقان غرقه اند در شکراب
از شکر مصر را شکايت نيست

کوزه ها را ز راه برگيريد
يا که فراش در سعايت نيست

خواجه جز مستي تو در ره دين
آيتي ز ابتدا و غايت نيست

بي رهي ور نه در ره کوشش
هيچ کوشنده بي جرايت نيست

قبله امروز جز شهنشه نيست
هر که آيد به در بگو ره نيست

خواب مي بست شش جهت را در
چون خدا کرد فتح باب گريخت

جان که صافي شدست در قالب
جز که آيينه دار جانان نيست

آنک از اين قبله گدايي کند
در نظرش سنجر و سلطان گداست

کيست در آن گوشه دل تن زده
پيش کشش کو شکرستان ماست

چون نمک ديگ و چو جان در بدن
از همه ظاهرتر و پنهان ماست

بيش مگو حجت و برهان که عشق
در خمشي حجت و برهان ماست

ني غلطم در طلب جان جان
پيش ميا پس به مرو دور نيست

در تک اين بحر چه خوش گوهري
که مثل موج قراريم نيست

چشم کي ديدست در اين باغ کون
رقص گلي کان ز هواي تو نيست

همچو سگان چوب تو را مي گزند
در سرشان فهم جزاي تو نيست

دوش چه شب بود که در نيم شب
برق ز رخسار تو جستن گرفت

در دل خم باده چو انداخت تير
بال و پر غصه گسستن گرفت

باز در اين جوي روان گشت آب
بر لب جو سبزه دميدن گرفت

گر چه که تاريک بود مسکنم
در نظر يوسف زيبا خوشست

دوست چو در چاه بود چه خوشست
دوست چو بالاست به بالا خوشست

عکس در آيينه اگر چه نکوست
ليک خود آن صورت احيا خوشست

رقص در اين نور خرد کن کز او
تحت ثري تا به ثريا خوشست

مست همه گرد در اين شهر ما
دزد و عسس را شه ما بست بست