ديوان شمس

سجده کنم پيش يار گويد دل هوش دار
دادن جان در سجود جان همه سجده هاست

سر بريده نگر در ميان خون غلطان
دمي قرار ندارد مگر سر يحياست

جفات نيز شکروار چاشني دارد
زهي جفا که در او صد هزار گنج وفاست

هزار در ز صفا اندرون دل بازست
شتاب کن که ز تأخيرها بس آفاتست

در آن هوا که خداوند شمس تبريزيست
نه لاف چرخه چرخ ست و ني سماواتست

هزار بار ببستت به درد و ناله زدي
چه منکري که خدا در خلاص مضطر نيست

هزار صورت جان در هوا همي پرد
مثال جعفر طيار اگر چه جعفر نيست

نه هيزمست که آتش شدست در سوزش
بدانک هيزم نورست اگر چه انور نيست

مبارکست هواي تو بر همه مرغان
چه نامبارک مرغي که در هواي تو نيست

دو شاديست عروسان باغ را امروز
وفات در بگشاد و خريف يافت وفات

به چشمه اي که در او آب زندگاني بود
سبو ببردم و ديدم که چشمه پرخونست

ميان ابروي او خشم هاي ديرينه ست
گره در ابروي ليلي هلاک مجنونست

بيا بيا که هم اکنون به لطف کن فيکون
بهشت در بگشايد که غير ممنونست

بدان حلاوت بي مر و تنگ هاي شکر
که تعبيه ست در آن لعل شکرافشانت

به حق غنچه و گل هاي لعل روحاني
که دام بلبل عقل ست در گلستانت

چنين ثبات و بقا باد را کجا باشد
در اين ثبات که قاف کمتر آحادست

کهي بود که بجز باد در جهان نشناخت
کهي کهي نکند ز آنک که نه فرهادست

تو مردي و نظرت در جهان جان نگريست
چو باز زنده شدي زين سپس بداني زيست

چه رعنا رقيبي چه شيرين طبيبي
که در سر شرابي پزيدي که نوشت

تو در جنگ آيي روم من به صلح
خداي جهان را جهان تنگ نيست

هر که در عشق روت غوطي خورد
ريش خندي زند به هست و فوات

چون شدي مست او کجا داني
تو رکوع و سجود در صلوات

در صوفي دل ست و کويش جان
باده صوفيان ز خم خداست

اين چنين باده و چنين مستي
در همه مذهبي حلال و رواست

توبه بشکن که در چنين مجلس
از خطا توبه صد هزار خطاست