ديوان شمس

در پرده حجاز بگو خوش ترانه اي
من هدهدم صفير سليمانم آرزوست

در خواب کرده اي ز رهاوي مرا کنون
بيدار کن به زنگله ام کانم آرزوست

در نور يار صورت خوبان همي نمود
ديدار يار و ديدن ايشانم آرزوست

گرگي نمود يوسف در چشم حاسدان
پنهان شد آنک خوب و شکرلب برادريست

ماننده خزاني هر روز سردتر
در تو ز سوز عشق يکي تاي موي نيست

گر طالب خري تو در اين آخرجهان
خر مي طلب مسيح از اين سوي جوي نيست

در شهر مست آيم تا جمله اهل شهر
دانند کاين زهي ز گدايان کوي نيست

عاشق آن قند تو جان شکرخاي ماست
سايه زلفين تو در دو جهان جاي ماست

پيش رخ آفتاب چرخ پياپي کي زد
در تتق ابر تن ماه به تعيين که راست

هين که براقان عشق در چمنش مي چرند
تنگ درآمد وصال لايقشان زين که راست

خسرو جان شمس دين مفخر تبريزيان
در دو جهان همچو او شاه خوش آيين که راست

عشق اگر محرم است چيست نشان حرم
آنک بجز روي دوست در نظر او فناست

عالم دون روسپيست چيست نشاني آن
آنک حريفيش پيش و آن دگرش در قفاست

شاه شهي بخش جان مفخر تبريزيان
آنک در اسرار عشق همنفس مصطفاست

بلک به دريا دريم جمله در او حاضريم
ور نه ز درياي دل موج پياپي چراست

نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست
نوبت لطف و عطاست بحر صفا در صفاست

چاره روپوش ها هست چنين جوش ها
چشمه اين نوش ها در سر و چشم شماست

عرصه دل بي کران گم شده در وي جهان
اي دل درياصفت سينه بيابان کيست

بر عدد ريگ هست در هوسش کوه طور
بر عدد اختران ماه ورا مشتريست

پاي در آتش بنه همچو خليل اي پسر
کآتش از لطف او روضه نيلوفريست

مفخر جان شمس دين عقل به تبريز يافت
آن گهري را که بحر در نظرش سرسريست

اي غم اگر مو شوي پيش منت بار نيست
در شکرينه يقين سرکه انکار نيست

جان کليم و خليل جانب آتش دوان
نار نمايد در او جز گل و گلزار نيست

اي غم پرخار رو در دل غمخوار رو
نقل بخيلانه ات طعمه خمار نيست

غمزه دزديده را شحنه غم در پيست
روشني ديده را خوب ختن واجبست