ديوان شمس

در اين خانه کژي اي دل گهي راست
برون رو هي که خانه خانه ماست

نجس در جوي ما آب زلالست
مگس بر دوغ ما بازست و عنقاست

دهل برگير و در بازار مي رو
ندا مي کن که يوسف خوب سيماست

غم و شادي ما در پيش تختت
غلامست و غلامست و غلامست

تو را در بيني اين هر دو اشتر
زمامست و زمامست و زمامست

بلادري ست در عالم نهاني
که بر ما گنج و بر بيگانه مارست

به ظاهر بندگان را مي نوازد
عجب با بنده در اسرار چونست

اگر دوباره کردي آن کرم را
يقين گشتي که در تکرار چونست

تو را اي دوست چون من يار غارم
سري در غار کن کاين غار چونست

در اين جو دل چو دولاب خرابست
که هر سويي که گردد پيشش آبست

اگر سايه کند گردن درازي
رخ خورشيد آن دم در نقابست

زهي خورشيد کاين خورشيد پيشش
چو سيماب از خطر در اضطرابست

چو سيماب ست مه بر کف مفلوج
بجز يک شب دگر در انسکابست

ايا ساقي توي قاضي حاجات
شرابي ده که آرد در مراعات

در اين کو کدخدا شاهي است باقي
فرو روبيده اين کو را ز آفات

در آن زلفين از آن مي پيچد اين جان
که دل زنجير زلفش را اسيرست

چون در سر زلف يار پيچيم
اندر شب قدر قدر ما راست

از باد چو بوي او بپرسيم
در باد صداي چنگ و سرناست

آن نکته که عشق او در آن جاست
پرمغزتر از هزار جوزاست

جز در رخ جان مخند اي دل
بي او همه خنده گريه افزاست

در عشق حسد برند شاهان
زان روي که عشق شمع دل هاست

صد گونه زبان زمين برآورد
در پاسخ آن چه آسمان گفت

در گوشم گفت عشق بس کن
خاموش کنم چو او چنان گفت

در آتش عشق چون خليلي
خوش باش که مي دهد نجاتت

در شهر شما يکي نگاريست
کز وي دل و عقل بي قراريست