ديوان شمس

در دلم خون شوق مي جوشد
منتظر بوي جوش جام تو را

ما هميشه ميان گلشکريم
زان دل ما قويست در بر ما

فالق اصباحي و رب الفلق
باز کني صد در و گويي درآ

صورت و معني تو شوم چون رسي
محو شود صورت من در لقا

در دل تو جمله منم سر به سر
سوي دل خويش بيا مرحبا

کبر و تکبر بگذار و بگير
در عوض کبر چنين کبريا

بنگر در غيب چه سان کيمياست
کو ز کف خاک بسازد تو را

بس کنم اين گفتن و خامش کنم
در خمشي به سخن جان فزا

زلف برافشان و در آن حلقه کش
حلق دو صد حلقه رباينده را

کوزه پر از مي کن و در کاسه ريز
خيز مزن خنبک و خم برگشا

خيز که از هر طرفي بانگ چنگ
در فلک انداخت ندا و صدا

در سرم افکن مي و پابند کن
تا نروم بيهده از جا به جا

مست کن اي ساقي و در کار کش
اين بدن کافر بيگانه را

در بن خانه ست جهان تنگ و منگ
زود برآييد به بام سرا

فاش مکن فاش تو اسرار عرش
در سخني زاده ز تحت الثري

جلوه گه جمله بتان در شبست
نشنود آن کس که بخفت الصلا

خاتم شاهيت در انگشت کرد
تا که شوي حاکم و فرمانروا

هرگز نبيني در جهان مظلومتر زين عاشقان
قولوا لاصحاب الحجي رفقا بارباب الهوي

در گوش من باد خوش مژده اي داد
زان سرو آزاد قم فاسقنيها

مي گفت من خوش وي گفت مي چش
ما در کشاکش قم فاسقنيها

امشب ز خود افزونيم در عشق دگرگونيم
اين بار ببين چونيم اين بار مخسب امشب

از هجر تو پرهيزم در عشق تو برخيزم
شمس الحق تبريزم اي دوست مخسب امشب

مرا در سايه ات اي کعبه جان
به هر مسجد ز خورشيدست محراب

غلط گفتم که اندر مسجد ما
برون در بود خورشيد بواب

ز مستي در هزاران چه فتاديم
برون مان مي کشد عشقش به قلاب