ديوان شمس

به پر عشق بپر در هوا و بر گردون
چو آفتاب منزه ز جمله مرکب ها

زهي جهان و زهي نظم نادر و ترتيب
هزار شور درافکند در مرتب ها

بلا درست بلايش بنوش و در مي بار
چه مي گريزي آخر گريز توست بلا

پياله بر کف زاهد ز خلق باکش نيست
ميان خلق نشستست در خلأست خلأ

زهي پياله که در چشم سر همي نايد
ز دست ساقي معني تو هم بنوش هلا

چو لب به خنده گشايد گشاده گردد دل
در آن لبست هميشه گشاد کار چرا

چون بخسپد در لحد قالب مردار ما
رسته گردد زين قفص طوطي طيار ما

خود شناسد جاي خود مرغ زيرکسار ما
بعد ما پيدا کني در زمين آثار ما

جهان در جهان نقش و صورت گرفت
کدامست از اين نقش ها آن ما

چو در ره ببيني بريده سري
که غلطان رود سوي ميدان ما

نه بر پشت گاويست جمله زمين
که در مرغزار تو دارد چرا

در آن کارواني که کل زمين
يکي گاوبارست و تو ره نما

در انبار فضل تو بس دانه هاست
که آن نشکند زير هفت آسيا

تو در چشم نقاش و پنهان ز چشم
زهي چشم بند و زهي سيميا

که نگزارد اين وام را جز فقير
که فقرست درياي در وفا

در خاک فنا اي دل بمران
کز راندن تو گردست مرا

مي ران فرسي در گلشن جان
کز گلشن جان وردست مرا

در شادي ما وهمي نرسد
کاين خنده گري پرده ست مرا

در رهبريت اي مرد طلب
بر هر سر ره مردست مرا

هله زين جمله درگذر بطلب معدن شکر
که شوي محو آن شکر چو لبن در زلوبيا

از براي علاج بي خبري
درج کن در نبيذ افيون را

نخوت عشق را ز مجنون پرس
تا که در سر چهاست مجنون را

اي صبا تو برو بگو از من
از کرم بحر در مکنون را

صد دهل مي زنند در دل ما
بانگ آن بشنويم ما فردا

آتش عشق زن در اين پنبه
همچو حلاج و همچو اهل صفا