ديوان شمس

گر نه تهي باشدي بيشترين جوي ها
خواجه چرا مي دود تشنه در اين کوي ها

با طلب آتشين روي چو آتش ببين
بر پي دودش برو زود در اين سوي ها

در حجب مشک موي روي ببين اه چه روي
آنک خدايش بشست دور ز روشوي ها

سنبله با ياسمين گفت سلام عليک
گفت عليک السلام در چمن آي اي فتا

نرگس در ماجرا چشمک زد سبزه را
سبزه سخن فهم کرد گفت که فرمان تو را

خداي عشق فرستاد تا در او پيچيم
که نيست لايق پيچش ملک تعالي را

بدتنک سد عظيم است در روش ناموس
حديث بي غرض است اين قبول کن به صفا

به گوش جان بشنو از غريو مشتاقان
هزار غلغله در جو گنبد خضرا

چو بر براق سفر کرد در شب معراج
بيافت مرتبه قاب قوس او ادني

که دردميد در آن ني که بود زير زمين
که گشت مادر شيرين و خسرو حلوا

چو گل شکفته شوم در وصال گلرخ خويش
رسد نسيم بهارم چه خوش بود به خدا

امانتي که به نه چرخ در نمي گنجد
به مستحق بسپارم چه خوش بود به خدا

فتاده ديدم دل را خراب در راهش
ترانه گويان کاين دم چنين فتاد مرا

مبر وظيفه رحمت که در فنا افتم
فغان برآورم آن جا که داد داد مرا

کجاست مطرب جان تا ز نعره هاي صلا
درافکند دم او در هزار سر سودا

حلاوتيست در آن آب بحر زخارت
که شد از او جگر آب را هم استسقا

هزار مشک همي خواهم و هزار شکم
که آب خضر لذيذست و من در استسقا

به حق اين دل ويران و حسن معمورت
خوش است گنج خيالت در اين خرابه ما

بپخته است خدا بهر صوفيان حلوا
که حلقه حلقه نشستند و در ميان حلوا

هزار کاسه سر رفت سوي خوان فلک
چو درفتاد از آن ديگ در دهان حلوا

دو ديده باشد پرنم چو در ويست مقيم
فرات و کوثر آب حيات جان افزا

بلا درست و بلادر تو را کند زيرک
خصوص در يتيمي که هست از آن دريا

دهان ببند و امين باش در سخن داري
که شه کليد خزينه بر امين کشدا

شهيد گشته به ظاهر حيات گشته به غيب
اسير در نظر خصم و خسروي به خل

به باغ رنجه مشو در درون عاشق بين
دمشق و غوطه و گلزارها و نيرب ها