ديوان شمس

تا فسرده نشوي همچو جماد
هم در آن آتش بگداز ميا

من چو هدهد بپريدم به هوا
تا رسيدم به در شهر سبا

آب حيات حقست وان کو گريخت در حق
هم روح شد غلامش هم روح قدس لالا

آب حيات لطفت در ظلمت دو چشم است
زان مردمک چو دريا کردست ديدگان را

پس ز اول ولادت بوديم پاي کوبان
در ظلمت رحم ها از بهر شکر جان را

از سينه پاک کردم افکار فلسفي را
در ديده جاي کردم اشکال يوسفي را

هر جا که چشمه باشد باشد مقام پريان
بااحتياط بايد بودن تو را در آن جا

در نورت اي گزيده اي بر فلک رسيده
من دم به دم بديده انوار مصطفا را

درده ميي ز بالا در لا اله الا
تا روح اله بيند ويران کند جسد را

عاشق خموش خوشتر دريا به جوش خوشتر
چون آينه ست خوشتر در خامشي بيان ها

نک جوق جوق مستان در مي رسند بستان
مخمور چون نيابد چون يافت بوي ما را

ديوار گوش دارد آهسته تر سخن گو
اي عقل بام بررو اي دل بگير در را

گر ذره ها نهانند خصمان و دشمنانند
در قعر چه سخن گو خلوت گزين سحر را

اي جان چه جاي دشمن روزي خيال دشمن
در خانه دلم شد از بهر رهگذر را

لطف تو مطربانه از کمترين ترانه
در چرخ اندرآرد صوفي آسمان را

تا سر هر نهالي از قعر بر سر آيد
معراجيان نهاده در باغ نردبان را

درهاي گلستان ز پي تو گشاده ايم
در خارزار چند دوي اي برهنه پا

قدي چو سرو خواهي در باغ عشق رو
کاين چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا

جان ها شمار ذره معلق همي زنند
هر يک چو آفتاب در افلاک کبريا

در آسمان ز غلغل لبيک حاجيان
تا عرش نعره ها و غريوست از صدا

تا روز ترويه بشنو خطبه بليغ
وانگه به جانب عرفات آي در صلا

کوهي که در ره آيد هم پشت خم دهد
کاي قاصدان معدن اجلال مرحبا

ما سايه وار در پي آن مه دوان شديم
اي دوستان همدل و همراه الصلا

چه جاي مقتدا که بدان جا که او رسيد
گر پا نهيم پيش بسوزيم در شقا

ما را ز شهر روح چنين جذب ها کشيد
در صد هزار منزل تا عالم فنا