ديوان شمس

هستي جان اوست حقا چونک هستي زو بتافت
لاجرم در نيستي مي ساز با قيد هوا

گه خيال خوش بود در طنز همچون احتلام
گه خيال بد بود همچون که خواب ناسزا

اي ملوکان جهان روح بر درگاه تو
در سجودافتادگان و منتظر مر بار را

محو مي گردد دلم در پرتو دلدار من
مي نتانم فرق کردن از دلم دلدار را

نفسي يار شرابم نفسي يار کبابم
چو در اين دور خرابم چه کنم دور زمان را

به ميان حبس ناگه قمري مرا قرين شد
که فکند در دماغم هوسش هزار سودا

در زاهدي شکستم به دعا نمود نفرين
که برو که روزگارت همه بي قرار بادا

ساغري چند بخور از کف ساقي وصال
چونک بر کار شدي برجه و در رقص درآ

در ميان شکران گل ريز کن
مرحبا اي کان شکر مرحبا

جزو جزو تو فکنده در فلک
ربنا و ربنا و ربنا

يوسفا در چاه شاهي تو وليک
بي لوايي بي لوايي بي لوا

چون نمايي آن رخ گلرنگ را
از طرب در چرخ آري سنگ را

در هواي چشم چون مريخ او
ساز ده اي زهره باز آن چنگ را

در ميان عاشقان عاقل مبا
خاصه اندر عشق اين لعلين قبا

ننگ آيد عشق را از نور عقل
بد بود پيري در ايام صبا

از يکي آتش برآوردم تو را
در دگر آتش بگستردم تو را

چون شکستي جان ناري را ببين
در پي او جان پرانوار را

هيچ گل ديدي که خندد در جهان
کو نشد گرينده از خار قضا

هيچ بختي در جهان رونق گرفت
کو نشد محبوس و بيمار قضا

گر چه صورت مرد جان باقي بماند
در عنايت هاي بسيار قضا

جوز بشکست و بمانده مغز روح
رفت در حلوا ز انبار قضا

گر تو عودي سوي اين مجمر بيا
ور برانندت ز بام از در بيا

ور صفات دل گرفتي در سفر
همچو دل بي پا بيا بي سر بيا

در گمان و وسوسه افتاده عقل
زانک تو فوق گماني فاسقنا

اي دل رفته ز جا بازميا
به فنا ساز و در اين ساز ميا