ديوان شمس

اي داده به دست ما کليدي
بگشاده بدان در جهان ها

گر زانک نه در ميان مايي
برجسته چراست اين ميان ها

بربند زبان ما به عصمت
ما را مفکن در اين زبان ها

از سحر تو احولست ديده
در ديده نهاده اي دوي را

چون چشم دگر در او گشاديم
يک جو نخريم ما يقين را

در گردن اين فکنده آن دست
کان شاه من و حبيب و مولا

تا چند تو پس روي به پيش آ
در کفر مرو به سوي کيش آ

در نيش تو نوش بين به نيش آ
آخر تو به اصل اصل خويش آ

در چشم تو ظاهرست يارا
آخر تو به اصل اصل خويش آ

در پيش تو داشت جام باقي
شمس تبريز شاه و ساقي

اندر دل هيچ کس نگنجيم
چون در سر اوست شانه ما

عزلت گه چيست خانه دل
در دل خو گير ساکني را

زيرا که دلست جاي ايمان
در دل مي دار مؤمني را

در خانه دل جز او نگنجد
دل داند رشک انبيا را

خاموش که آن جهان خاموش
در بانگ درآرد اين جهان را

بگذار مرا که خوش بخسپم
در سايه ات اي درخت خرما

اي عشق تو در دلم سرشته
چون قند و شکر درون حلوا

گستاخ مکن تو ناکسان را
در چشم ميار اين خسان را

ايشان را دار حلقه بر در
هم نيز نيند لايق آن را

مردم به اميد و اين نديدم
در گور شدم بدين تمنا

در ذکر به گردش اندرآيد
با آب دو ديده چرخ جان ها

چون در غم دوست جان بداديم
ما را غم او بزاد بي ما

من چو موسي در زمان آتش شوق و لقا
سوي کوه طور رفتم حبذا لي حبذا

در ميان پرده خون عشق را گلزارها
عاشقان را با جمال عشق بي چون کارها

هين خمش کن خار هستي را ز پاي دل بکن
تا ببيني در درون خويشتن گلزارها