167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان شمس
کاين جاه و جلالست خدايي نظري را
در خانه کشد روح چنان رهگذي را
رخ زر زند از بهر چنين سيمبري را
کان جا که تويي خانه شود گلشن و صحرا
هر لحظه مرا گيرد اين عشق ز بالا
از آن خوشتر کجا باشد تماشا
ز نورت مي شود لا کل اشياء
چو گمراهان نگويم زير و بالا
جهان گشتست همچون ديگ حلوا
که در دريا درآرد همگنان را
چو صافي شد رود صافي به بالا
نه دشمن بشنود اسرار ما را
تو کم انديش در دل بيش و کم را
اگر خرديم اگر پيريم و برنا
چه کم آيد بر ما چنگ و سرنا
اگر چه نايد آن در گوش صما
که در لطف تو خندد لعل کان ها
که در قند تو دارد بدگمان ها
هزاران عيد در اسرار ما را
نگيرد غصه دستار ما را
دو صد عيدست هر دم کار ما را
در پرده زير گوي زاري را
همدم شو بلبل بهاري را
در مجلس عشق جان سپاري را
بگشاده به طمع آن دهان ها