ديوان شمس

جمله خيالات جهان پيش خيال او دوان
مانند آهن پاره ها در جذبه آهن ربا

اي مه افروخته رو آب روان در دل جو
شادي عشاق بجو کوري اغيار بيا

نوح تويي روح تويي فاتح و مفتوح تويي
سينه مشروح تويي بر در اسرار مرا

مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن
در مگشا و کم نما گلشن نورسيده را

ماه درست را ببين کو بشکست خواب ما
تافت ز چرخ هفتمين در وطن خراب ما

چو خورشيد حمل آمد شعاعش در عمل آمد
ببين لعل بدخشان را و ياقوت زکاتي را

شمس الحق تبريزي در برج حمل آمد
تا بر شجر فطرت خوش خوش بپزد ما را

اي ماه که در گردش هرگز نشوي لاغر
انوار جلال تو بدريده ضلالت را

گر ناز کني خامي ور ناز کشي رامي
در بارکشي يابي آن حسن و ملاحت را

تو لقمه شيرين شو در خدمت قند او
لقمه نتوان کردن کان شکر ما را

کم گوي حديث نان در مجلس مخموران
جز آب نمي سازد مر مردم آبي را

نوشد لب صديقش ز اکواب و اباريقش
در خم تقي يابي آن باده نابي را

ديوار و در خانه شوريده و ديوانه
من بر سر ديوارم از بهر علامت را

ماهيست که در گردش لاغر نشود هرگز
خورشيد جمال او بدريده ظلامت را

ياري که دلم خستي در بر رخ ما بستي
غمخواره ياران شد تا باد چنين بادا

در بحر چو کشتيبان آن پيل همي جنبان
تا منزل آباقان تا روز مشين از پا

چون در دل ما آيي تو دامن خود برکش
تا جامه نيالايي از خون جگر جانا

اي ماه برآ آخر بر کوري مه رويان
ابري سيه اندرکش در روي قمر جانا

خورشيد پناه آرد در سايه اقبالت
آري چه توان کردن آن سايه عنقا را

اي بيخودي جان ها در طلعت خوب تو
اي روشني دل ها اندر دم تو جانا

در آب فکن ساقي بط زاده آبي را
بشتاب و شتاب اولي مستان شبابي را

ماييم چو کشت اي جان سرسبز در اين ميدان
تشنه شده و جويان باران سحابي را

يقين گشت که آن شاه در اين عرس نهانست
که اسباب شکرريز مهياست خدايا

بسي خوردم سوگند که خاموش کنم ليک
مگر هر در درياي تو گوياست خدايا

چه نقشيست چه نقشيست در اين تابه دل ها
غريبست غريبست ز بالاست خدايا