مثنوي معنوي

کشته شد در نوحه او مي گريست
اوست جمله هم کشنده و هم وليست

گفت هرچه در کفم کاله و زرست
او برد زين هر سه کو کاهل ترست

بوي صدق و بوي کذب گول گير
هست پيدا در نفس چون مشک و سير

گفت دانم مرد را در حين ز پوز
ور نگويد دانمش اندر سه روز

وآن دگر گفت ار بگويد دانمش
ور نگويد در سخن پيچانمش

دل قوي دار و بکن حمله برو
او بگرداند ز تو در حال رو

گفت اگر از مکر نايد در کلام
حيله را دانسته باشد آن همام

ور بجوشد در حضورش از دلم
منطقي بيرون ازين شادي و غم

در دل من آن سخن زان ميمنه ست
زانک از دل جانب دل روزنه ست

ديوان شمس

اي رستخيز ناگهان وي رحمت بي منتها
اي آتشي افروخته در بيشه انديشه ها

در سينه ها برخاسته انديشه را آراسته
هم خويش حاجت خواسته هم خويشتن کرده روا

اي طايران قدس را عشقت فزوده بال ها
در حلقه سوداي تو روحانيان را حال ها

گر زنده جاني يابمي من دامنش برتابمي
اي کاشکي درخوابمي در خواب بنمودي لقا

خاموش کن آخر دمي دستور بودي گفتمي
سري که نفکندست کس در گوش اخوان صفا

اي موسي عمران که در سينه چه سيناهاستت
گاوي خدايي مي کند از سينه سينا بيا

چشم محمد با نمت واشوق گفته در غمت
زان طره اي اندرهمت اي سر ارسلنا بيا

اي قاب قوس مرتبت وان دولت بامکرمت
کس نيست شاها محرمت در قرب او ادني بيا

ني قرص سازد قرصي يي مطبوخ هم مطبوخيي
تا درنيندازي کفي ز اهليله خود در دوا

ماندم ز عذرا وامقي چون من نبودم لايقي
ليکن خمار عاشقي در سر دل خمار را

جان غريب اندر جهان مشتاق شهر لامکان
نفس بهيمي در چرا چندين چرا باشد چرا

بگريخت او يوسف پيش زد دست در پيراهنش
بدريده شد از جذب او برعکس حال ابتدا

من عاشقان را در تبش بسيار کردم سرزنش
با سينه پرغل و غش بسيار گفتم ناسزا

شد خارها گلزارها از عشق رويت بارها
تا صد هزار اقرارها افکند در ايمان ما

اي فصل باباران ما برريز بر ياران ما
چون اشک غمخواران ما در هجر دلداران ما

ان القلوب فرجت ان النفوس زوجت
ان الهموم اخرجت در دولت مولاي ما