مثنوي معنوي

چون مسلم گشت بي بيع و شري
از درون شاه در جانش جري

راتبه جاني ز شاه بي نديد
دم به دم در جان مستش مي رسيد

آب در جوي منست و وقت ناز
ناز غير از چه کشم من بي نياز

من ترا ماهي نهادم در کنار
که غروبش نيست تا روز شمار

من ترا بر چرخ گشته نردبان
تو شده در حرب من تير و کمان

مرغ دولت در عتابش بر طپيد
پرده آن گوشه گشته بر دريد

جان چون طاوس در گل زار ناز
هم چو چغدي شد به ويرانه مجاز

هم چو آدم دور ماند او از بهشت
در زمين مي راند گاوي بهر کشت

در سرت آمد هواي ما و من
قيد بين بر پاي خود پنجاه من

مر بشر را خود مبا جامه درست
چون رهيد از صبر در حين صدر جست

تا بگويم کاشکي يزدان مرا
در عوض قربان کند بهر فتي

هر دو بر يک تخته اي در ماندند
تخته را آن موج ها مي راندند

گفت حق آن طفل را از فضل خويش
موج را گفتم فکن در بيشه ايش

تا برون نايد از آن خط گوسفند
نه در آيد گرگ و دزد با گزند

عجزها داري تو در پيش اي لجوج
وقت شد پنهانيان را نک خروج

خرم آن کين عجز و حيرت قوت اوست
در دو عالم خفته اندر ظل دوست

هم در آخر عجز خود را او بديد
مرده شد دين عجايز را گزيد

چون زليخا يوسفش بر وي بتافت
از عجوزي در جواني راه يافت

حاصل آن روضه چو باغ عارفان
از سموم صرصر آمد در امان

چون فطامش شد بگفتم با پري
تا در آموزيد نطق و داوري

تا نباشد از سبب در کش مکش
تا بود هر استعانت از منش

هين بکن در دفع آن خصم احتياط
هر که مي زاييد مي کشت از خباط

کوري او رست طفل وحي کش
ماند خون هاي دگر در گردنش

در ضلالت هست صد کل را کله
نفس زشت کفرناک پر سفه

ذکر نفس عاديان کالت بيافت
در قتال انبيا مو مي شکافت