مثنوي معنوي

چون يپنلو در ميان شهرها
از نواحي آيد آن جا بهرها

کاله معيوب قلب کيسه بر
کاله پر سود مستشرف چو در

در تو جوعي مي رسد تو ز اعتلال
که همي سوزد ازو تخمه و ملال

چون ز دکان و مکاس و قيل و قال
در فريب مردمت نايد ملال

عشوه ها در صيد شله کفته تو
بي ملولي بارها خوش گفته تو

آب شوري نيست در مان عطش
وقت خوردن گر نمايد سرد و خوش

در فلان سوي و فلان کويي دفين
بود آن خود نام کوي اين حزين

هست در خانه فلاني رو بجو
نام خانه و نام او گفت آن عدو

ديده ام خود بارها اين خواب من
که به بغدادست گنجي در وطن

گفت با خود گنج در خانه منست
پس مرا آن جا چه فقر و شيونست

بر سر گنج از گدايي مرده ام
زانک اندر غفلت و در پرده ام

گفت بد موقوف اين لت لوت من
آب حيوان بود در حانوت من

تا شتابان در ضلالت مي شدم
هر دم از مطلب جداتر مي بدم

معجزه هم چون گواه آمد زکي
بهر صدق مدعي در بي شکي

آمني امت موسي شود
او به تحت الارض و هامون در رود

نيست مخفي مزد دادن در تقي
ساحران را اجر بين بعد از خطا

نيست مخفي وصل اندر پرورش
ساحران را وصل داد او در برش

نيست مخفي سير با پاي روا
ساحران را سير بين در قطع پا

امنشان از عين خوف آمد پديد
لاجرم باشند هر دم در مزيد

چند در عالم بود برعکس اين
زهر پندارد بود آن انگبين

وز عرب کينه کشد اندر گزند
که چرا در کعبه ام آتش زنند

در زمان برجست کاي خويشان وداع
انما الدنيا و ما فيها متاع

ميش مشغولست در مرعاي خويش
ليک چوپان واقفست از حال ميش

کلکم راع بداند از رمه
کي علف خوارست و کي در ملحمه

در ميان جانشان بود آن سمي
لک قاصد کرده خود را اعجمي