مثنوي معنوي

حق پي شيطان بدين سان زد مثل
که ترا در رزم آرد با حيل

که ترا ياري دهم من با توم
در خطرها پيش تو من مي دوم

جان فداي تو کنم در انتعاش
رستمي شيري هلا مردانه باش

چون قدم بنهاد در خندق فتاد
او به قاهاقاه خنده لب گشاد

هم خر و خرگير اينجا در گلند
غافلند اين جا و آن جا آفلند

جز کساني را که وا گردند از آن
در بهار فضل آيند از خزان

در طواف شهرها و قلعه هاش
از پي تدبير ديوان و معاش

صورت عاشق چو فاني شد درو
پس در آب اکنون کرا بيند بگو

حسن حق بينند اندر روي حور
هم چو مه در آب از صنع غيور

در فرج جويي خرد سر تيز به
از کمين گاه بلا پرهيز به

رغبتي زين منع در دلشان برست
که ببايد سر آن را باز جست

در مجاعت پس تو احول ديده اي
که يکي را صد هزاران ديده اي

در پي سودي دويده بهر کبس
نارسيده سود افتاده به حبس

آمدند از رغم عقل پندتوز
در شب تاريک بر گشته ز روز

از قدح هاي صور بگذر مه ايست
باده در جامست ليک از جام نيست

صورت از بي صورت آيد در وجود
هم چنانک از آتشي زادست دود

تا چه صورت باشد آن بر وفق خود
اندر آرد جسم را در نيک و بد

فعل بر ارکان و فکرت مکتتم
ليک در تاثير و وصلت دو به هم

آن صور در بزم کز جام خوشيست
فايده او بي خودي و بيهشيست

در مصاف آن صورت تيغ و سپر
فايده ش بي صورتي يعني ظفر

اين صور چون بنده بي صورتند
پس چرا در نفي صاحب نعمتند

باز بي صورت چو پنهان کرد رو
آمدند از بهر کد در رنگ و بو

ور ز غير صورتت نبود فره
صورتي کان بي تو زايد در تو به

خوب تر زان ديده بودند آن فريق
ليک زين رفتند در بحر عميق

کرد فعل خويش قلعه هش ربا
هر سه را انداخت در چاه بلا