مثنوي معنوي

وان عصاکش که گزيدي در سفر
خود ببيني باشد از تو کورتر

خلق در زندان نشسته از هواست
مرغ را پرها ببسته از هواست

چون رها کردي هوا از بيم حق
در رسد سغراق از تسنيم حق

در ميان قصرها تخريج ها
از سوي اين سوي آن صهريج ها

تا به آخر چون بگرداني ورق
از پشيماني نه افتم در قلق

آنک سازد در دلت مکر و قياس
آتشي داند زدن اندر پلاس

فضله ماند زين بسي گو خرج کن
در دعايي گو مرا هم درج کن

خواستم تا آن به دست خود دهم
در فلان دفتر نوشتست اين قسم

خود اجل مهلت ندادم تا که من
خفيه بسپارم بدو در عدن

لعل و ياقوتست بهر وام او
در خنوري و نبشته نام او

در فلان طاقيش مدفون کرده ام
من غم آن يار پيشين خورده ام

در بيوع آن کن تو از خوف غرار
که رسول آموخت سه روز اختيار

از کساد آن مترس و در ميفت
که رواج آن نخواهد هيچ خفت

ور ببندد در نبايد آن زرش
تا بريزند آن عطا را بر درش

گر روانم را پژولانند زود
صد در محنت بريشان بر گشود

از خدا اوميد دارم من لبق
که رساند حق را در مستحق

گفت مهمان در چه سوداهاستي
پاي مردا مست و خوش بر خاستي

تا چه ديدي خواب دوش اي بوالعلا
که نمي گنجي تو در شهر و فلا

گفت سوداناک خوابي ديده ام
در دل خود آفتابي ديده ام

در ميان خانه افتاد او دراز
خلق انبه گرد او آمد فراز

با خود آمد گفت اي بحر خوشي
اي نهاده هوش ها در بيهشي

توانگري پنهان کني در ذل فقر
طوق دولت بسته اندر غل فقر

اندرون گاو تن شه زاده اي
گنج در ويرانه اي بنهاده اي

قلعه را چون آب آيد از برون
در زمان امن باشد بر فزون

او بگفتي مر ترا وقت غمان
دور از تو رنج و ده که در ميان