مثنوي معنوي

کين ستاره نحس در آب آمدست
تا کند او سعد ما را زيردست

عکس آخر چند پايد در نظر
اصل بيني پيشه کن اي کژنگر

داد حق با تو در آميزد چو جان
آنچنان که آن تو باشي و تو آن

فربهي گر رفت حق در لاغري
فربهي پنهانت بخشد آن سري

علمشان و عدلشان و لطفشان
چون ستاره چرخ در آب روان

هم به اصل خود رود اين خد و خال
دايما در آب کي ماند خيال

خواجه را که در گذشتست از اثير
جنس اين موشان تاريکي مگير

عکس ها را ماند اين و عکس نيست
در مثال عکس حق بنمودنيست

آنچ در جو ديد کي باشد خيال
چونک شد از ديدنش پر صد جوال

در ميان شمس و اين روزن رهي
هست روزنها نشد زو آگهي

غير راه اين هوا و شش جهت
در ميان روزن و خور مالفت

چون ز روي اين زمين تابد شروق
من چرا بالا کنم رو در عيوق

شد فنا هستش مخوان اي چشم شوخ
در چنين جو خشک کي ماند کلوخ

دو مگو و دو مدان و دو مخوان
بنده را در خواجه خود محو دان

خواجه هم در نور خواجه آفرين
فانيست و مرده و مات و دفين

چون دو ديدي ماندي از هر دو طرف
آتشي در خف فتاد و رفت خف

چون شنيد او هم عمر نان در کشيد
پس فرستادت به دکان بعيد

چون به يک دکان عمر بودي برو
در همه کاشان ز نان محروم شو

اندرين جو آنچ بر بالاست هست
خواه بالا خواه در وي دار دست

شکر مي کن مر خدا را در نعم
نيز مي کن شکر و ذکر خواجه هم

در قيامت بنده را گويد خدا
هين چه کردي آنچ دادم من ترا

چون به گور آن ولي نعمت رسيد
گشت گريان زار و آمد در نشيد

اي در ابرويت نديده کس گره
اي چو ميکائيل راد و رزق ده

واحد کالالف در رزم و کرم
صد چو حاتم گاه ايثار نعم

تو کجايي تا بري در مخزنم
تا کني از وام و فاقه آمنم