مثنوي معنوي

هين ره صبر و تاني در مبند
صبر کن انديشه مي کن روز چند

در تاني بر يقيني بر زني
گوش مال من بايقاني کني

در مجالس مي طلب اندر عقول
آن چنان عقلي که بود اندر رسول

در بصرها مي طلب هم آن بصر
که نتابد شرح آن اين مختصر

در ميان صالحان يک اصلحيست
بر سر توقيعش از سلطان صحيست

در مري اش آنک حلو و حامض است
حجت ايشان بر حق داحض است

که در آن دم که ببري زين معين
مبتلي گردي تو با بئس القرين

ماهي بريان ز آسيب خضر
زنده شد در بحر گشت او مستقر

نوح نهصد سال در راه سوي
بود هر روزيش تذکير نوي

بر لب جو من ترا نعره زنان
نشنوي در آب ناله عاشقان

نه به پنج آرام گيرد آن خمار
که در آن سرهاست ني پانصد هزار

عشق مستسقيست مستسقي طلب
در پي هم اين و آن چون روز و شب

در شبان روزي وظيفه چاشتگاه
راتبه کردي وصال اي نيک خواه

بي نيازي از غم من اي امير
ده زکات جاه و بنگر در فقير

چون خبيثان را چنين خلعت دهد
طيبين را تا چه بخشد در رصد

اندکي زان لطفها اکنون بکن
حلقه اي در گوش من کن زان سخن

در مدزد آن روي مه از شب روان
سرمکش زين جوي اي آب روان

گر ببارد شب نبيند هيچ کس
که بود در خواب هر نفس و نفس

آمدن در آب بر من بسته شد
زانک ترکيبم ز خاکي رسته شد

تلخ آمد بر دل چغز اين حديث
که مرا در عقده آرد اين خبيث

تا به هم در مرجها بازي کنيم
ما درين دعوت امين و محسنيم

گفت اين دانم که نقلش از برم
مي فروزد در دلم درد و سقم

خويش را زين هم مغفل مي کند
در عقالش جان معقل مي کند

کاروان بر کاروان زين باديه
مي رسد در هر مسا و غاديه

بهر حالي مي نگيري راس مال
بلک از بهر غرض ها در مآل