مثنوي معنوي

در ده اي ساقي يکي رطلي گران
خواجه را از ريش و سبلت وا رهان

رو به دريايي که ماهي زاده اي
هم چو خس در ريش چون افتاده اي

خس نه اي دور از تو رشک گوهري
در ميان موج و بحر اوليتري

چون به صد حرمت بزد حلقه درش
زن برون کرد از در خانه سرش

يا مگر ديوت دو شاخه بر نهاد
بر تو وسواس سفر را در گشاد

از مثل وز ريش خند بي حساب
آن مريد افتاد از غم در نشيب

سبطيند اين قوم و گوساله پرست
در چنين گاوي چه مي مالند دست

گر ترا چشميست بگشا در نگر
بعد لا آخر چه مي ماند دگر

گر نبودي او نيابيدي به حار
هيبت و ماهي و در شاهوار

گر نبودي او نيابيدي زمين
در درونه گنج و بيرون ياسمين

هين که معکوس است در امر اين گره
صدقه بخش خويش را صدقه بده

دادمي آن نوح را از تو خلاص
تا مشرف گشتمي من در قصاص

باز نفسش حمله مي آورد زود
زين تعرف در دلش چون کاه دود

خواند بر وي يک به يک آن ذوفنون
آنچ در ره رفت بر وي تا کنون

بعد از آن در مشکل انکار زن
بر گشاد آن خوش سراينده دهن

من نيم در امر و فرمان نيم خام
تا بينديشم من از تشنيع عام

فردي ما جفتي ما نه از هواست
جان ما چون مهره در دست خداست

چون مراد و حکم يزدان غفور
بود در قدمت تجلي و ظهور

در ميان آن دو لشکرگاه زفت
چالش و پيکار آنچ رفت رفت

هم نکر سازيد از بهر ثمود
صيحه اي که جانشان را در ربود

هم نکر سازيد بر قارون ز کين
در حليمي اين زمين پوشيد کين

در خيال از بس که گشتي مکتسي
نک بسوفسطايي بدظن رسي

در بيان آنک بر فرمان رود
گر گلي را خار خواهد آن شود

ليک دادش حق چنين خوف وجع
تا مصالح حاصل آيد در تبع

هر يکي بر درد جويد مرهمي
در تبع قايم شده زين عالمي