مثنوي معنوي

که معاني آن جهان صورت شود
نقشهامان در خور خصلت شود

جز بنادر در تن زن رستمي
گشته باشد خفيه هم چون مريمي

آنچنان که در تن مردان زنان
خفيه اند و ماده از ضعف جنان

آن جهان صورت شود آن مادگي
هر که در مردي نديد آمادگي

روز عدل و عدل داد در خورست
کفش آن پا کلاه آن سرست

تا به مطلب در رسد هر طالبي
تا به غرب خود رود هر غاربي

رزق ما در کاس زرين شد عقار
وآن سگان را آب تتماج و تغار

لايق آنک بدو خو داده ايم
در خور آن رزق بفرستاده ايم

ديد در خواب او شبي و خواب کو
واقعه بي خواب صوفي راست خو

هاتفي گفتش کاي ديده تعب
رقعه اي در مشق وراقان طلب

از حجب چون حس سمعش در گذشت
شد سرافراز و ز گردون بر گذشت

در بغل زد گفت خواجه خير باد
اين زمان وا مي رسم اي اوستاد

پشت با وي کن تو رو در قبله آر
وانگهان از قوس تيري بر گذار

پس کمان سخت آورد آن فتي
تير پرانيد در صحن فضا

چونک اين را پيشه کرد او بر دوام
فجفجي در شهر افتاد و عوام

ترک تاز و تن گداز و بي حيا
در بلا چون سنگ زير آسيا

ني خدا را امتحاني مي کنند
ني در سود و زياني مي زنند

گشت آمن او ز خصمان و ز نيش
رفت و مي پيچيد در سوداي خويش

روي در روي خود آر اي عشق کيش
نيست اي مفتون ترا جز خويش خويش

قبله از دل ساخت آمد در دعا
ليس للانسان الا ما سعي

گر دمي منکر شود دزدانه روح
در اداي شکرت اي فتح و فتوح

دو دهان داريم گويا هم چو ني
يک دهان پنهانست در لبهاي وي

در دل که لعلها دلال تست
باغها از خنده مالامال تست

منتظر گو باش بي گنج آن فقير
زآنک ما غرقيم اين دم در عصير

باد سبلت کي بگنجد و آب رو
در شرابي که نگنجد تار مو