مثنوي معنوي

بامدادان اطلسي زد در بغل
شد به بازار و دکان آن دغل

گفت صد خدمت کنم اي ذو وداد
در قبولش دست بر ديده نهاد

پس بپيمود و بديد او روي کار
بعد از آن بگشاد لب را در فشار

اطلس چه دعوي چه رهن چه
ترک سرمستست در لاغ اچي

رحم آمد بر وي آن استاد را
کرد در باقي فن و بيداد را

که چرا زهره طرب در رقص نيست
بر سعود و رقص سعد او مه ايست

در لواطه مي فتيد از قحط زن
فاعل و مفعول رسواي زمن

آن نسوزد وين بسوزد اي عجب
نعل معکوس است در راه طلب

دور دارد از ضعيفان در کمين
مکر نفس و فتنه ديو لعين

گفت قاضي گر نبودي امر مر
ور نبودي خوب و زشت و سنگ و در

ورنه در دلشان بود آن مفتکر
نيست معشوقي ز عاشق بي خبر

هم چنان دوغي ترش در معدني
خود نگردي زو مخلص روغني

مي روي هر روز تا شب هروله
خويش مي بيني در اول مرحله

گاو طبعي زان نکوييهاي زفت
از دلت در عشق اين گوساله رفت

ذکر نعمتهاي رزاق جهان
که نهان شد آن در اوراق زمان

هست آن يخ زان صعوبت يادگار
يادگار صيف در دي اين ثمار

هم چنان هر جزو جزوت اي فتي
در تنت افسانه گوي نعمتي

هر درختي در رضاع کودکان
هم چو مريم حامل از شاهي نهان

گرچه صد در آب آتشي پوشيده شد
صد هزاران کف برو جوشيده شد

در جمال حال وا مانده دهان
چشم غايب گشته از نقش جهان

هم چو آن ميوه که در وقت شتا
مي کند افسانه لطف خدا

پنج گوهر داديم در درج سر
پنج حس ديگري هم مستتر

چون شدي نوميد در جهد از کلال
از جناب حق شنيدي که تعال

صد هزاران سايه کوتاه و دراز
شد يکي در نور آن خورشيد راز

نه درازي ماند نه کوته نه پهن
گونه گونه سايه در خورشيد رهن