مثنوي معنوي

چونک در ياران رسي خامش نشين
اندر آن حلقه مکن خود را نگين

در نماز جمعه بنگر خوش به هوش
جمله جمعند و يک انديشه و خموش

چشم در استارگان نه ره بجو
نطق تشويش نظر باشد مگو

گر دو حرف صدق گويي اي فلان
گفت تيره در تبع گردد روان

هين مشو شارع در آن حرف رشد
که سخن زو مر سخن را مي کشد

نيست در ضبطت چو بگشادي دهان
از پي صافي شود تيره روان

گفت قاضي صوفيا خيره مشو
يک مثالي در بيان اين شنو

او چو که در ناز ثابت آمده
عاشقان چون برگها لرزان شده

ضد و ندش نيست در ذات و عمل
زان بپوشيدند هستيها حلل

چونک دو مثل آمدند اي متقي
اين چه اوليتر از آن در خالقي

پس چنان بحري که در هر قطر آن
از بدن ناشي تر آمد عقل و جان

کي بگنجد در مضيق چند و چون
عقل کل آنجاست از لا يعلمون

بلک مي داند که گنج شاهوار
در خرابيها نهد آن شهريار

بل حقيقت در حقيقت غرقه شد
زين سبب هفتاد بل صد فرقه شد

گردنت زين طوق زرين جهان
چست در دزد و ز حق سيلي ستان

ليک حاضر باش در خود اي فتي
تا به خانه او بيابد مر ترا

خود چه کم گشتي ز جود و رحمتش
گر نبودي خرخشه در نعمتش

خلق را در دزدي آن طايفه
مي نمود افسانه هاي سالفه

قصه پاره ربايي در برين
مي حکايت کرد او با آن و اين

در سمر مي خواند دزدي نامه اي
گرد او جمع آمده هنگامه اي

نه حراره يادش آيد نه غزل
نه ده انگشتش بجنبد در عمل

آب تتماجي نريزي در تغار
تا سگي چندي نباشد طعمه خوار

گفت اي قصاص در شهر شما
کيست استاتر درين مکر و دغا

پس بگفتندش که از تو چست تر
مات او گشتند در دعوي مپر

رو به عقل خود چنين غره مباش
که شوي ياوه تو در تزويرهاش