مثنوي معنوي

پر مساز از کاغذ و از که مپر
که در آن سودا بسي رفتست سر

اين ببين باري که هر کش عقل هست
روز و شب در جست و جوي نيستست

در گدايي طالب جودي که نيست
بر دکانها طالب سودي که نيست

زانک کان و مخزن صنع خدا
نيست غير نيستي در انجلا

گفته شد که هر صناعت گر که رست
در صناعت جايگاه نيست جست

گر انيس لا نه اي اي جان به سر
در کمين لا چرايي منتظر

زانک داري جمله دل برکنده اي
شست دل در بحر لا افکنده اي

هر دو چشمت بست سحر صنعتش
تا که جان را در چه آمد رغبتش

در خيال او ز مکر کردگار
جمله صحرا فوق چه زهرست و مار

کز غزاي هند پيش آن همام
در غنيمت اوفتادش يک غلام

طول و عرض و وصف قصه تو به تو
در کلام آن بزرگ دين بجو

گفت کودک گريه ام زانست زار
که مرا مادر در آن شهر و ديار

از توم تهديد کردي هر زمان
بينمت در دست محمود ارسلان

پس پدر مر مادرم را در جواب
جنگ کردي کين چه خشمست و عذاب

من ز گفت هر دو حيران گشتمي
در دل افتادي مرا بيم و غمي

تا چه دوزخ خوست محمود اي عجب
که مثل گشتست در ويل و کرب

چون ز بي صبري قرين غير شد
در فراقش پر غم و بي خير شد

زين حواله رغبت افزا در سجود
کاهلي جبر مفرست و خمود

باز گرد اکنون تو در شرح عدم
که چو پازهرست و پنداريش سم

از وجودي ترس که اکنون در ويي
آن خيالت لاشي و تو لا شيي

قبله کردم من همه عمر از حول
آن خيالاتي که گم شد در اجل

شحم تو در شمعها نفزود تاب
لحم تو مخمور را نامد کباب

در ميان اين دو فرقي بي شمار
سرمه جو والله اعلم بالسرار

ذکر آرد فکر را در اهتزاز
ذکر را خورشيد اين افسرده ساز

زانک ترک کار چون نازي بود
ناز کي در خورد جانبازي بود