مثنوي معنوي

ديده اين هفت رنگ جسمها
در نيابد زين نقاب آن روح را

گر مکيسي کرديي در بيع بيش
دادمي من جمله ملک و مال خويش

حقه پر لعل را دادي به باد
هم چو زنگي در سيه رويي تو شاد

شد خلالي در دهاني راه يافت
جانب شيرين زباني مي شتافت

مصطفي اش در کنار خود کشيد
کس چه داند بخششي کو را رسيد

ماهي پژمرده در بحر اوفتاد
کاروان گم شده زد بر رشاد

خود تو داني که آفتابي در حمل
تا چه گويد با نبات و با دقل

چون مقلد بود عقل اندر اصول
دان مقلد در فروعش اي فضول

گفت اي صديق آخر گفتمت
که مرا انباز کن در مکرمت

خوابها مي ديد جانم در شباب
که سلامم کرد قرص آفتاب

يوسفي جستم لطيف و سيم تن
يوسفستاني بديدم در تو من

مي دمد در گوش هر غمگين بشير
خيز اي مدبر ره اقبال گير

آنک در خوابش همي جويي ويست
چشم بگشا کان مه نيکو پيست

گفت عمرت چند سالست اي پسر
بازگو و در مدزد و بر شمر

هست هفصدساله راه آن حقب
که بکرد او عزم در سيران حب

آن چنان که کارواني مي رسيد
در دهي آمد دري را باز ديد

هم برون افکن هر آنچ افکندنيست
در ميا با آن که اين مجلس سنيست

سايسي کردي در آخر آن غلام
ليک سلطان سلاطين بنده نام

رنگ طين پيدا و نور دين نهان
هر پيمبر اين چنين بد در جهان

آن مناره ديد و در وي مرغ ني
بر مناره شاه بازي پر فني

آن شهي در بندگي پنهان شده
بهر جاسوسي به دنيا آمده

تو مگو کو بنده و آخرجي ماست
اين بدان که گنج در ويرانه هاست

هم چو عيسي بر سرش گيرد فرات
که ايمني از غرقه در آب حيات

هم چو من که بر هوا راکب شدم
در شب معراج مستصحب شدم

کور بر اشکم رونده هم چو مار
چشمها بگشاد در باغ و بهار