مثنوي معنوي

شب در آن حجره نشست آن گرمدار
بر اميد وعده آن يار غار

اي ببسته خواب جان از جادوي
سخت دل يارا که در عالم توي

بگذر از مستي و مستي بخش باش
زين تلون نقل کن در استواش

گرچه اين مستي چو باز اشهبست
برتر از وي در زمين قدس هست

رو سرافيلي شو اندر امتياز
در دمنده روح و مست و مست ساز

نفي بهر ثبت باشد در سخن
نفي بگذار و ز ثبت آغاز کن

نفي بگذار و همان هستي پرست
اين در آموز اي پدر زان ترک مست

هر دو گر يک نام دارد در سخن
ليک شتان اين حسن تا آن حسن

اشتباهي هست لفظي در بيان
ليک خود کو آسمان تا ريسمان

اشتراک لفظ دايم ره زنست
اشتراک گبر و مؤمن در تنست

جسمها چون کوزه هاي بسته سر
تا که در هر کوزه چه بود آن نگر

لفظ را ماننده اين جسم دان
معنيش را در درون مانند جان

در نبي فرمود کين قرآن ز دل
هادي بعضي و بعضي را مضل

آن سر ميدان و اين پايان اوست
دل شده چون گوي در چوگان اوست

چون جمال احمدي در هر دو کون
کي بدست اي فر يزدانيش عون

در شعاع بي نظيرم لا شويد
ورنه پيش نور نم رسوا شويد

ز آتش رشک گران آهنگ من
با دو چشم و گوش خود در جنگ من

در خموشي گفت ما اظهر شود
که ز منع آن ميل افزون تر شود

بلبلانه نعره زن در روي گل
تا کني مشغولشان از بوي گل

پيش اين خورشيد کو بس روشنيست
در حقيقت هر دليلي ره زنيست

مي ندانم که چه خدمت آرمت
تن زنم يا در عبارت آرمت

هم چنين لب در ندانم باز کرد
مي ندانم مي ندانم ساز کرد

آن بگو اي گيج که مي دانيش
مي ندانم مي ندانم در مکش

در نوا آرم بنفي اين ساز را
چون بميري مرگ گويد راز را

چون نمردي گشت جان کندن دراز
مات شو در صبح اي شمع طراز