مثنوي معنوي

باز رو در کان چو زر ده دهي
تا رهد دستان تو از ده دهي

شرفه اي بشنيد در شب معتمد
برگرفت آتش زنه که آتش زند

پس بکن دفعش چو نمرودي به جنگ
سوي او کش در هوا تيري خدنگ

يا گريز از وي اگر تواني برو
چون روي چون در کف اويي گرو

در عدم بودي نرستي از کفش
از کف او چون رهي اي دست خوش

اين جهان دامست و دانه آرزو
در گريز از دامها روي آر زو

چون چنين رفتي بديدي صد گشاد
چون شدي در ضد آن ديدي فساد

چون نتاني جست پس خدمت کنش
تا روي از حبس او در گلشنش

در تردد مانده ايم اندر دو کار
اين تردد کي بود بي اختيار

هيچ باشد اين تردد بر سرم
که روم در بحر يا بالا پرم

در چه کردي جهد کان وا تو نگشت
تو چه کاريدي که نامد ريع کشت

فعل را در غيب صورت مي کنند
فعل دزدي را نه داري مي زنند

در دل شحنه چو حق الهام داد
که چنين صورت بساز از بهر داد

آن نظر در بخت چشم احوال کند
کلب را کهداني و کاهل کند

در فسون نفس کم شو غره اي
که آفتاب حق نپوشد ذره اي

رفت مرغي در ميان مرغزار
بود آنجا دام از بهر شکار

دانه چندي نهاده بر زمين
وآن صياد آنجا نشسته در کمين

رو بخواهم کرد آخر در لحد
آن به آيد که کنم خو با احد

رو به خاک آريم کز وي رسته ايم
دل چرا در بي وفايان بسته ايم

کودکان گرچه که در بازي خوشند
شب کشانشان سوي خانه مي کشند

آن چنان گرم او به بازي در فتاد
کان کلاه و پيرهن رفتش ز ياد

پيش از آنک شب شود جامه بجو
روز را ضايع مکن در گفت و گو

هين سوار توبه شود در دزد رس
جامه ها از دزد بستان باز پس

گفت نالان از چئي اي اوستاد
گفت هميان زرم در چه فتاد

گر تواني در روي بيرون کشي
خمس بدهم مر ترا با دلخوشي