مثنوي معنوي

تا که غسل آرند زان جرم دراز
در صف پاکان روند اندر نماز

چون سخن در وصف اين حالت رسيد
هم قلم بشکست و هم کاغذ دريد

فضل تو گويد دل ما را که رو
اي شده در دوغ عشق ما گرو

چون مگس در دوغ ما افتاده اي
تو نه اي مست اي مگس تو باده اي

کوهها چون ذره ها سرمست تو
نقطه و پرگار و خط در دست تو

يک دهان دارم من آن هم منکسر
در خجالت از تو اي داناي سر

خاک بي بادي به بالا بر جهد
کشتي بي بحر پا در ره نهد

هر يکي در دفع ديو بدگمان
هست نفط انداز قلعه آسمان

گشت از جذب چو تو علامه اي
در جهان گردان حسامي نامه اي

پيش کش مي آرمت اي معنوي
قسم سادس در تمام مثنوي

يا شب مهتاب از غوغاي سگ
سست گردد بدر را در سير تگ

در قران اين جهان با آن جهان
اين جهان از شرم مي گردد جهان

زاغ در رز نعره زاغان زند
بلبل از آواز خوش کي کم کند

ذره اي کان محو شد در آفتاب
جنگ او بيرون شد از وصف و حساب

در فروغ راه اي مانده ز غول
لاف کم زن از اصول اي بي اصول

جنگ ما و صلح ما در نور عين
نيست از ما هست بين اصبعين

جنگ طبعي جنگ فعلي جنگ قول
در ميان جزوها حربيست هول

هست احوالم خلاف همدگر
هر يکي با هم مخالف در اثر

موج لشکرهاي احوالم ببين
هر يکي با ديگري در جنگ و کين

مي نگر در خود چنين جنگ گران
پس چه مشغولي به جنگ ديگران

يا مگر زين جنگ حقت وا خرد
در جهان صلح يک رنگت برد

زانک ما فرعيم و چار اضداد اصل
خوي خود در فرع کرد ايجاد اصل

گر شدي عطشان بحر معنوي
فرجه اي کن در جزيره مثنوي

در جهان روح هر سه منتظر
گه ز صورت هارب و گه مستقر

چونک خواهد که آب آيد در سبو
شاه گويد جيش جان را که ارکبوا