مثنوي معنوي

شاه روزي جانب ديوان شتافت
جمله ارکان را در آن ديوان بيافت

گوهري بيرون کشيد او مستنير
پس نهادش زود در کف وزير

چون روا دارم که مثل اين گهر
که نيايد در بها گردد هدر

دست کي جنبد مرا در کسر او
که خزينه شاه را باشم عدو

شاه خلعت داد ادرارش فزود
پس دهان در مدح عقل او گشود

بعد يک ساعت به دست مير داد
در را آن امتحان کن باز داد

گفت افزون زانچ تانم گفت من
گفت اکنون زود خردش در شکن

سنگها در آستين بودش شتاب
خرد کردش پيش او بود آن صواب

پشت سوي لعبت گل رنگ کن
عقل در رنگ آورنده دنگ کن

اندر آ در جو سبو بر سنگ زن
آتش اندر بو و اندر رنگ زن

گر نه اي در راه دين از ره زنان
رنگ و بو مپرست مانند زنان

خواب چون در مي رمد از بيم دلق
خواب نسيان کي بود با بيم حلق

گرچه نسيان لابد و ناچار بود
در سبب ورزيدن او مختار بود

که تهاون کرد در تعظيمها
تا که نسيان زاد يا سهو و خطا

گويدش ليکن سبب اي زشتکار
از تو بد در رفتن آن اختيار

گر تو ترک اين نجس خرقه کني
نيل را در نيل جان غرقه کني

هين بدار از مصر اي فرعون دست
در ميان مصر جان صد مصر هست

آن انايي بر تو اي سگ شوم بود
در حق ما دولت محتوم بود

کو گريزان و انايي در پيش
مي دود چون ديد وي را بي ويش

اي اياز گشته فاني ز اقتراب
هم چو اختر در شعاع آفتاب

عفو کن اي عفو در صندوق تو
سابق لطفي همه مسبوق تو

هر که را سوزيد دوزخ در قود
من برويانم دگر بار از جسد

پر زنان بار دگر در وقت شام
مي پرند از عشق آن ايوان و بام

پر زنان آمن ز رجع سرنگون
در هوا که انا اليه راجعون

راه ده آلودگان را العجل
در فرات عفو و عين مغتسل