مثنوي معنوي

ورنه اندر من رسيدي شير نر
چون بدي در زير پنجه شير خر

غرق گشته عقلهاي چون جبال
در بحار وهم و گرداب خيال

کوهها را هست زين طوفان فضوح
کو اماني جز که در کشتي نوح

صد هزاران کشتي با هول و سهم
تخته تخته گشته در درياي وهم

زاهدي در غزني از دانش مزي
بد محمد نام و کفيت سررزي

او فرو افکند خود را از وداد
در ميان عمق آبي اوفتاد

گفت اي داناي رازم مو به مو
چه کنم در شهر از خدمت بگو

که زمين و آسمان پر نور شد
در مقالات آن همه مذکور شد

از فرح خلقي به استقبال رفت
او در آمد از ره دزديده تفت

بعد ازين کد و مذلت جان من
بيست عباس اند در انبان من

بندگي کن تا شوي عاشق لعل
بندگي کسبيست آيد در عمل

اين سخن پايان ندارد اي فلان
باز رو در قصه شيخ زمان

منتهي در عشق چون او بود فرد
پس مر او را ز انبيا تخصيص کرد

شيخ روزي چار کرت چون فقير
بهر کديه رفت در قصر امير

در کفش زنبيل و شي لله زنان
خالق جان مي بجويد تاي نان

بهر نان در خويش حرصي ديدمي
اشکم نان خواه را بدريدمي

هفت سال از سوز عشق جسم پز
در بيابان خورده ام من برگ رز

عشق غيرت کرد و زيشان در کشيد
شد چنين خورشيد زيشان ناپديد

نور چشمي کو به روز استاره ديد
آفتابي چون ازو رو در کشيد

وقت نازک باشد و جان در رصد
با تو نتوان گفت آن دم عذر خود

واجبست و جايزست و مستحيل
اين وسط را گير در حزم اي دخيل

اين بگفت و گريه در شد هاي هاي
اشک غلطان بر رخ او جاي جاي

رو برو آورده هر دو در نفير
گشته گريان هم امير و هم فقير

اين بهانه کرد و مهره در ربود
مانع آن بدکان عطا صادق نبود

هر که خواهد از تو از يک تا هزار
دست در زير حصيري کن بر آر