مثنوي معنوي

ور نهان کرديد دينار و تسو
فر شادي در رخ و رخسار کو

آن امينان جمله در عذر آمدند
هم چو سايه پيش مه ساجد شدند

مست و بي خود نفس ما زان حلم بود
ديو در مستي کلاه از وي ربود

چونک در جنت شراب حلم خورد
شد ز يک بازي شيطان روي زرد

اي اياز اکنون بيا و داده ده
داد نادر در جهان بنياد نه

بهر اين لفظ الست مستبين
نفي و اثباتست در لفظي قرين

زانک استفهام اثباتيست اين
ليک در وي لفظ ليس شد قرين

دست در کرده درون آب جو
هر يکي زيشان کلوخ خشک جو

پس کلوخ خشک در جو کي بود
ماهيي با آب عاصي کي شود

جوز را در پوستها آوازهاست
مغز و روغن را خود آوازي کجاست

دارد آوازي نه اندر خورد گوش
هست آوازش نهان در گوش نوش

خود همين جا نامه خود را ببين
دست چپ را شايد آن يا در يمين

موزه چپ کفش چپ هم در دکان
آن چپ دانيش پيش از امتحان

مدتي زن شد مراقب هر دو را
تاکشان فرصت نيفتد در خلا

تا در آمد حکم و تقدير اله
عقل حارس خيره سر گشت و تباه

حکم و تقديرش چو آيد بي وقوف
عقل کي بود در قمر افتد خسوف

خواجه در خانه ست و خلوت اين زمان
پس دوان شد سوي خانه شادمان

هر دو عاشق را چنان شهوت ربود
که احتياط و ياد در بستن نبود

هر دو با هم در خزيدند از نشاط
جان به جان پيوست آن دم ز اختلاط

ياد آمد در زمان زن را که من
چون فرستادم ورا سوي وطن

پنبه در آتش نهادم من به خويش
اندر افکندم قج نر را به ميش

عقلها زين سر بود بيرون در
زهره وهم ار بدرد گو بدر

کي رسند اين خايفان در گرد عشق
که آسمان را فرش سازد درد عشق

آنچنان که در نماز با فروغ
از گواهي خصيه شد زرقش دروغ

او به حمام زنان دلاک بود
در دغا و حيله بس چالاک بود