مثنوي معنوي

او خروس آسمان بوده ز پيش
نعره هاي او همه در وقت خويش

آن خسان که در کژيها مانده اند
انبيا را ساحر و کژ خوانده اند

کاي امير آن حجره را بگشاي در
نيم شب که باشد او زان بي خبر

بازوش بست و گرفت آن نيش او
بانک بر زد در زمان آن عشق خو

داند آن عقلي که او دل روشنيست
در ميان ليلي و من فرق نيست

گفت معشوقي به عاشق ز امتحان
در صبوحي کاي فلان ابن الفلان

گفت من در تو چنان فاني شدم
که پرم از تتو ز ساران تا قدم

بر من از هستي من جز نام نيست
در وجودم جز تو اي خوش کام نيست

زان سبب فاني شدم من اين چنين
هم چو سرکه در تو بحر انگبين

پس نشايد که بگويد سنگ انا
او همه تاريکيست و در فنا

آن انا را لعنة الله در عقب
وين انا را رحمة الله اي محب

اين انا هو بود در سر اي فضول
ز اتحاد نور نه از راي حلول

صبر کن اندر جهاد و در عنا
دم به دم مي بين بقا اندر فنا

وصف سنگي هر زمان کم مي شود
وصف لعلي در تو محکم مي شود

وصف هستي مي رود از پيکرت
وصف مستي مي فزايد در سرت

هم چو چه کن خاک مي کن گر کسي
زين تن خاکي که در آبي رسي

هر که رنجي ديد گنجي شد پديد
هر که جدي کرد در جدي رسيد

گفت پيغمبر رکوعست و سجود
بر در حق کوفتن حلقه وجود

حلقه آن در هر آنکو مي زند
بهر او دولت سري بيرون کند

آن امينان بر در حجره شدند
طالب گنج و زر و خمره بدند

تا که در چاه غرور اندر فتد
آنگه از حکمت ملامت بشنود

چونک دردت دنبلش آغاز شد
در نصيحت هر دو گوشش باز شد

اندر افتادند از در ز ازدحام
هم چو اندر دوغ گنديده هوام

عاشقانه در فتد با کر و فر
خورد امکان ني و بسته هر دو پر

بي عدد لا حول در هر سينه اي
مانده مرغ حرصشان بي چينه اي