مثنوي معنوي

نقد نيکو شادمان و ناز ناز
نقد قلب اندر زحير و در گداز

لحظه لحظه امتحانها مي رسد
سر دلها مي نمايد در جسد

باز مانده ديده ها در انتظار
تا که نامه نايد از سوي يسار

رخت دزدي بر تن و در خانه اش
گشته پيدا گم شده افسانه اش

منتظر مي ايستد تن مي زند
در اميدي روي وا پس مي کند

بيهده چه مول مولي مي زني
در چنين چه کو اميد روشني

نه ترا از روي ظاهر طاعتي
نه ترا در سر و باطن نيتي

نه ترا شبها مناجات و قيام
نه ترا در روز پرهيز و صيام

چون جزا سايه ست اي قد تو خم
سايه تو کژ فتد در پيش هم

کرمکي و از قذر آکنده اي
طمطراقي در جهان افکنده اي

مي رود هر روز در حجره خلا
چارقت اينست منگر درعلا

راه مي ندهد کسي را اندرو
بسته مي دارد هميشه آن در او

نيم شب آن مير با سي معتمد
در گشاد حجره او راي زد

که امر سلطانست بر حجره زنيم
هر يکي هميان زر در کش کنيم

هر چه محبوبم کند من کرده ام
او منم من او چه گر در پرده ام

ور دهان يابم چنين و صد چنين
تنگ آيد در فغان اين حنين

گر بتازي گويد او ور پارسي
گوش و هوشي کو که در فهمش رسي

مي رود هر روز در حجره برين
تا ببيند چارقي با پوستين

در هنر من از کسي کم نيستم
تا به خدمت پيش دشمن بيستم

در کمال صنع پاک مستحث
علت حادث چه گنجد يا حدث

کوزه چوبين که در وي آب جوست
قدرت آتش همه بر ظرف اوست

هر که بنهد سنت بد اي فتا
تا در افتد بعد او خلق از عمي

تا مشرف گردي از نون والقلم
تا بکارد در تو تخم آن ذوالکرم

چون در آيد نزع و مرگ آهي کني
ذکر دلق و چارق آنگاهي کني

ياد ناري از سفينه راستين
ننگري رد چارق و در پوستين