مثنوي معنوي

سبق رحمت بر غضب هست اي فتا
لطف غالب بود در وصف خدا

دعوت زاريست روزي پنج بار
بنده را که در نماز آ و بزار

وانک خواهي کز بلااش وا خري
جان او را در تضرع آوري

که برابر مي نهد شاه مجيد
اشک را در فضل با خون شهيد

در دمي از صور يک بانگ عظيم
پر شود محشر خلايق از رميم

عرش معدن گاه داد و معدلت
چار جو در زير او پر مغفرت

پس ز عرش اندر بهشتستان رود
در جهان هم چيزکي ظاهر شود

خمر دفع غصه و انديشه را
چشمه کرده از عنب در اجترا

کز برون فرمان بدادي که بگير
عکس آن الهام دادي در ضمير

امر کردي در گرفتن سوي گوش
نهي کردي از قساوت سوي هوش

گفت آن تاويل باشد يا قياس
در صريح امر کم جو التباس

اين همه بشنيد آن خاک نژند
زان گمان بد بدش در گوش بند

گوش من کرست از زاري کنان
که منم در کف او هم چون سنان

احمقانه از سنان رحمت مجو
زان شهي جو کان بود در دست او

گر مرا باران کند خرمن دهم
ور مرا ناوک کند در تن جهم

خاک را مشغول کرد او در سخن
يک کفي بربود از آن خاک کهن

ساحرانه در ربود از خاکدان
خاک مشغول سخن چون بي خودان

گفت يا رب دشمنم گيرند خلق
چون فشارم خلق را در مرگ حلق

که بگردانم نظرشان را ز تو
در مرضها و سببهاي سه تو

چشمشان باشد گذاره از سبب
در گذشته از حجب از فضل رب

در وجودش لرزه اي بنهد که آن
نه به جامه به شود نه از آشيان

چون قضا آيد طبيب ابله شود
وان دوا در نفع هم گمره شود

وانک ايشان را شکر باشد اجل
چون نظرشان مست باشد در دول

تلخ نبود پيش ايشان مرگ تن
چون روند از چاه و زندان در چمن

چون شکستش تا که زنداني برست
دست او در جرم اين بايد شکست