مثنوي معنوي

از حريصي وز هواي سروري
در نظر کند و بلافيدن جري

از هواي مشتري و گرم دار
بي بصيرت پا نهاده در فشار

از براي مشتري در وصف ماه
صد نشان ناديده گويد بهر جاه

ماند حسرت بر حريصان تا ابد
هم چو حال اهل ضروان در حسد

در ده ضروان به نزديک يمن
شهره اندر صدقه و خلق حسن

تا بماند بر شما کشت و ثمار
در پناه طاعت حق پايدار

در محل دخل اگر خرجي کني
درگه سودست سودي بر زني

ترک اغلب دخل را در کشت زار
باز کارد که ويست اصل ثمار

دخل از آنجا آمدستش لاجرم
هم در آنجا مي کند داد و کرم

چون بکاري در زمين اصل کار
تا برويد هر يکي را صد هزار

گيرم اکنون تخم را گر کاشتي
در زميني که سبب پنداشتي

عاقبت زينها بخواهي ماندن
هين کرا خواهي در آن دم خواندن

اين دم ار يارانت با تو ضد شوند
وز تو برگردند و در خصمي روند

قلب ماندي تا ابد در گردنم
حيف بودي عمر ضايع کردنم

بلک شکر حق کن و نان بخش کن
که نگشتي در جوال او کهن

اين جفاي خلق با تو در جهان
گر بداني گنج زر آمد نهان

اين يقين دان که در آخر جمله شان
خصم گردند و عدو و سرکشان

ز انبيا ناصح تر و خوش لهجه تر
کي بود کي گرفت دمشان در حجر

صد هزاران معجزات انبيا
که آن نگنجد در ضمير و عقل ما

چون سبب نبود چه ره جويد مريد
پس سبب در راه مي بايد بديد

دست سوي خاک برد آن مؤتمر
خاک خود را در کشيد و شد حذر

در کشاکشهاي تکليف و خطر
بهر لله هل مرا اندر مبر

گفت ميکائيل را تو رو به زير
مشت خاکي در ربا از وي چو شير

خاک لرزيد و درآمد در گريز
گشت او لابه کنان و اشک ريز

زانک ميکائيل از کيل اشتقاق
دارد و کيال شد در ارتزاق