مثنوي معنوي

بود از مستي شهوت شادمان
در فرو بست و همي گفت آن زمان

از طرب گشته بزان زن هزار
در شرار شهوت خر بي قرار

تا بداند که آن خيال ناريه
در طريقت نيست الا عاريه

آب حاضر بايد و فرهنگ نيز
تا پزد آب ديگ سالم در ازيز

در فرو بست آن زن و خر را کشيد
شادمانه لاجرم کيفر چشيد

در ميان خانه آوردش کشان
خفت اندر زير آن نر خر ستان

پا بر آورد و خر اندر ويي سپوخت
آتشي از کير خر در وي فروخت

تو عذاب الخزي بشنو از نبي
در چنين ننگي مکن جان را فدي

اين بود اظهار سر در رستخيز
الله الله از تن چون خر گريز

لقمه اندازه نخورد از حرص خود
در گلو بگرفت لقمه مرگ بد

هم بچيدي دانه مرغ از خرمنش
هم نيفتادي رسن در گردنش

نعمت از دنيا خورد عاقل نه غم
جاهلان محروم مانده در ندم

مرغ اندر دام دانه کي خورد
دانه چون زهرست در دام ار چرد

که اندرون دام دانه زهرباست
کور آن مرغي که در فخ دانه خواست

پس کنيزک آمد از اشکاف در
ديد خاتون را به مرده زير خر

يا چون مستغرق شدي در عشق خر
آن کدو پنهان بماندت از نظر

هر يکي در کف عصا که موسي ام
مي دمد بر ابلهان که عيسي ام

طوطيي در آينه مي بيند او
عکس خود را پيش او آورده رو

در پس آيينه آن استا نهان
حرف مي گويد اديب خوش زبان

هم چنان در آينه جسم ولي
خويش را بيند مردي ممتلي

يا به جز آن حرفشان روزي نبود
يا در آخر رحمت آمد ره نمود

آن يکي مي ديد خواب اندر چله
در رهي ماده سگي بد حامله

در چله کس ني که گردد عقده حل
جز که درگاه خدا عز و جل

پر من بگشاي تا پران شوم
در حديقه ذکر و سيبستان شوم

آمدش آواز هاتف در زمان
که آن مثالي دان ز لاف جاهلان