مثنوي معنوي

يک مريدي اندر آمد پيش پير
پير اندر گريه بود و در نفير

پس مقلد نيز مانند کرست
اندر آن شادي که او را در سرست

چون سبد در آب و نوري بر زجاج
گر ز خود دانند آن باشد خداج

خنده ش آيد هم بر آن خنده خودش
که در آن تقليد بر مي آمدش

من در آن وادي چگونه خود ز دور
شاديي مي کردم از عميا و شور

مايه اي کو سرمه سر ويست
برد و در اشکال گفتن کار بست

پيک اگر چه در زمين چابک تگيست
چون به دريا رفت بکسسته رگيست

او حملناهم بود في البر و بس
آنک محمولست در بحر اوست کس

بخشش بسيار دارد شه بدو
اي شده در وهم و تصويري گرو

اين الم و حم اين حروف
چون عصاي موسي آمد در وقوف

حرفها ماند بدين حرف از برون
ليک باشد در صفات اين زبون

هست ترکيب محمد لحم و پوست
گرچه در ترکيب هر تن جنس اوست

زانک زين ترکيب آيد زندگي
هم چو نفخ صور در درماندگي

لاجرم محجوب گشتند از غرض
که دقيقه فوت شد در معترض

يک کدويي بود حيلت سازه را
در نرش کردي پي اندازه را

در ذکر کردي کدو را آن عجوز
تا رود نيم ذکر وقت سپوز

در تفحص اندر افتاد او به جد
شد تفحص را دمادم مستعد

از شکاف در بديد آن حال را
بس عجب آمد از آن آن زال را

در حسد شد گفت چون اين ممکنست
پس نم اوليتر که خر ملک منست

کرد ناديده و در خانه بکوفت
کاي کنيزک چند خواهي خانه روفت

از پي روپوش مي گفت اين سخن
کاي کنيزک آمدم در باز کن

پس کنيزک جمله آلات فساد
کرد پنهان پيش شد در را گشاد

در کف او نرمه جاروبي که من
خانه را مي روفتم بهر عطن

چونک باع جاروب در را وا گشاد
گفت خاتون زير لب کاي اوستاد

نيم کاره و خشمگين جنبان ذکر
ز انتظار تو دو چشمش سوي در