مثنوي معنوي

مي روي در خواب شادان چپ و راست
هيچ داني راه آن ميدان کجاست

تو ببند آن چشم و خود تسليم کن
خويش را بيني در آن شهر کهن

نه مرا خانه ست و نه يک همنشين
خانه کي کردست ماهي در زمين

بلک از چفسيدگي در خان و مان
تلخشان آيد شنيدن اين بيان

خاصه پنجه ريش و هر جا خرقه اي
بر سرش چفسيده در نم غرقه اي

با کي گويم در همه ده زنده کو
سوي آب زندگي پوينده کو

عشق چون وافيست وافي مي خرد
در حريف بي وفا مي ننگرد

گر نخواهي رشک ابليسي بيا
از در دعوي به درگاه وفا

چون بيامد در زبان شد خرج مغز
خرج کم کن تا بماند مغز نغز

چونک در عهد خدا کردي وفا
از کرم عهدت نگه دارد خدا

عهد و قرض ما چه باشد اي حزين
هم چو دانه خشک کشتن در زمين

در نعيم فاني مال و جسد
چون همي سوزند عامه از حسد

در دل نه دل حسدها سر کند
نيست را هست اين چنين مضطر کند

تا که مرداني که خود سنگين دلند
از حسد تا در کدامين منزلند

شرع بهر دفع شر رايي زند
ديو را در شيشه حجت کند

از گواه و از يمين و از نکول
تا به شيشه در رود ديو فضول

مثل ميزاني که خشنودي دو ضد
جمع مي آيد يقين در هزل و جد

ديو چون عاجز شود در افتتان
استعانت جويد او زين انسيان

ور کسي جان برد و شد در دين بلند
نوحه مي دارند آن دو رشک مند

توبه کن بيزار شو از هر عدو
کو ندارد آب کوثر در کدو

تا احب لله آيي در حساب
کز درخت احمدي با اوست سيب

تا نخواني لا و الا الله را
در نيابي منهج اين راه را

صد سخن مي گفت زان درد کهن
در شکايت که نگفتم يک سخن

نور ديده و نورديده بازگشت
ماند در سوداي او صحرا و دشت

آن يکي پرسيد از مفتي به راز
گر کسي گريد به نوحه در نماز