مثنوي معنوي

دست نايد بي درم در راه نان
ليک هست آب دو ديده رايگان

احمد چون کوه لغزيد از نظر
در ميان راه بي گل بي مطر

در عجب درماند کين لغزش ز چيست
من نپندارم که اين حالت تهيست

گر بدي غير تو در دم لا شدي
صيد چشم و سخره افنا شدي

يا رسول الله در آن نادي کسان
مي زنند از چشم بد بر کرکسان

آب پنهانست و دولاب آشکار
ليک در گردش بود آب اصل کار

حرص بط از شهوت حلقست و فرج
در رياست بيست چندانست درج

از الوهيت زند در جاه لاف
طامع شرکت کجا باشد معاف

اسپ سرکش را عرب شيطانش خواند
ني ستوري را که در مرعي بماند

شيطنت گردن کشي بد در لغت
مستحق لعنت آمد اين صفت

صد خورنده گنجد اندر گرد خوان
دو رياست جو نگنجد در جهان

هست الوهيت رداي ذوالجلال
هر که در پوشد برو گردد وبال

هر پرت را از عزيزي و پسند
حافظان در طي مصحف مي نهند

زخم ناخن بر چنان رخ کافريست
که رخ مه در فراق او گريست

فکرت بد ناخن پر زهر دان
مي خراشد در تعمق روي جان

تا گشايد عقده اشکال را
در حدث کردست زرين بيل را

چون بداني حد خود زين حدگريز
تا به بي حد در رسي اي خاک بيز

هر دليلي بي نتيجه و بي اثر
باطل آمد در نتيجه خود نگر

گر دخان او را دليل آتشست
بي دخان ما را در آن آتش خوشست

چون نديد او مار موسي را ثبات
در حبال سحر پندارد حيات

چون ازينجا وا رهي آنجا روي
در شکرخانه ابد شاکر شوي

هم چنين از بخل کم در روي جود
وز بليسي چهره خوب سجود

عقل و دلها بي گمان عرشي اند
در حجاب از نور عرشي مي زيند

چون در آن کوچه خري مردار شد
صد سگ خفته بدان بيدار شد

يا چو بازانند و ديده دوخته
در حجاب از عشق صيدي سوخته