مثنوي معنوي

نعل او هست آن تردد در دو کار
اين کنم يا آن کنم هين هوش دار

صد فسون دارد ز حيلت وز دغا
که کند در سله گر هست اژدها

اين سخن پايان ندارد آن عرب
ماند از الطاف آن شه در عجب

تا گواهي بدهم و بيرون شوم
سيرم از هستي در آن هامون شوم

از چه در دهليز قاضي اي گواه
حبس باشي ده شهادت از پگاه

خواه در صد سال خواهي يک زمان
اين امانت واگزار و وا رهان

هر کسي کوشد به مالي يا فسون
چيست دارم گوهري در اندرون

گوهري دارم ز تقوي يا سخا
اين زکات و روزه در هر دو گوا

روزه گويد کرد تقوي از حلال
در حرامش دان که نبود اتصال

گر بطراري کند پس دو گواه
جرح شد در محکمه عدل اله

حق ببردش باز در بحر صواب
تا به شستش از کرم آن آب آب

در پذيرم جمله زشتيت را
چون ملک پاکي دهم عفريت را

يا بگيرد بر سر او حمال وار
کشتي بي دست و پا را در بحار

جان هر دري دل هر دانه اي
مي رود در جو چو داروخانه اي

چون نتاني شد در آتش چون خليل
گشت حمامت رسول آبت دليل

سيري از حقست ليک اهل طبع
کي رسد بي واسطه نان در شبع

چون ندارد سير سرت در درون
بنگر اندر بول رنجور از برون

وآن طبيب روح در جانش رود
وز ره جان اندر ايمانش رود

گفت پيغامبر ز غيب اين را جلي
در مقالات نوادر با علي

در عجب ماندند جمله اهل بيت
پر شد اين قنديل زين يک قطره زيت

حبذا خواني نهاده در جهان
ليک از چشم خسيسان بس نهان

در ميان چوب گويد کرم چوب
مر کرا باشد چنين حلواي خوب

از تو نوشند ار ذکورند ار اناث
بي دريغي در عطا يا مستغاث

در خور هر فکر بسته بر عدم
دم به دم نقش خيالي خوش رقم

هر کسي شد بر خيالي ريش گاو
گشته در سوداي گنجي کنج کاو