مثنوي معنوي

خون نياميزم در آب نيل من
خود کنم خون عين آبش را به فن

من چه دانستم که تبديلي کند
در نهاد من مرا نيلي کند

آن زني مي خواست تا با مول خود
بر زند در پيش شوي گول خود

وان ملخها در زمان گردد سياه
تا ببيند خلق تبديل اله

کار دوزخ مي کني در خوردني
بهر او خود را تو فربه مي کني

اندر افتادند در لوت آن نفر
قحط ديده مرده از جوع البقر

او چو فرعونست در قحط آنچنان
پيش موسي سر نهد لابه کنان

شهر ديگر بيند او پر نيک و بد
هيچ در يادش نيايد شهر خود

جز همين ميلي که دارد سوي آن
خاصه در وقت بهار و ضيمران

هم چو ميل کودکان با مادران
سر ميل خود نداند در لبان

گر چو خفته گشت و شد ناسي ز پيش
کي گذارندش در آن نسيان خويش

هر چه تو در خواب بيني نيک و بد
روز محشر يک به يک پيدا شود

خون نخسپد بعد مرگت در قصاص
تو مگو که مردم و يابم خلاص

اين سخن پايان ندارد موسيا
هين رها کن آن خران را در گيا

داشت طغيانشان ترا در حيرتي
پس بنوشند از جزا هم حسرتي

تا که عدل ما قدم بيرون نهد
در جزا هر زشت را درخور دهد

نيست قاصر ديدن او اي فلان
از سکون و جنبشت در امتحان

گر نبودي حاضر و غافل بدي
در ملامت کي ترا سيلي زدي

نيست آن جنبش که در اصبع تراست
پيش اصبع يا پسش يا چپ و راست

نور چشم و مردمک در ديده ات
از چه ره آمد به غير شش جهت

زانک فصل و وصل نبود در روان
غير فصل و وصل ننديشد گمان

زين وصيت کرد ما را مصطفي
بحث کم جوييد در ذات خدا

هر يکي در پرده اي موصول خوست
وهم او آنست که آن خود عين هوست

پس پيمبر دفع کرد اين وهم از او
تا نباشد در غلط سوداپز او

در عجبهااش به فکر اندر رويد
از عظيمي وز مهابت گم شويد