مثنوي معنوي

چون زمين دانيش دانا وقت خسف
در حق قارون که قهرش کرد و نسف

هين بياور حجت و برهان که من
نشنوم بي حجت اين را در زمن

گفت و گو بسيار گشت و خلق گيج
در سر و پايان اين چرخ پسيج

من يقين دارم نشانش آن بود
مر يقين دان را که در آتش رود

در زبان مي نايد آن حجت بدان
هم چو حال سر عشق عاشقان

گفت من اينها ندانم حجتي
که بود در پيش عامه آيتي

هست آتش امتحان آخرين
کاندر آتش در فتند اين دو قرين

تا من و تو هر دو در آتش رويم
حجت باقي حيرانان شويم

هم چنان کردند و در آتش شدند
هر دو خود را بر تف آتش زدند

يک مناره در ثناي منکران
کو درين عالم که تا باشد نشان

زهره ني کس را که يک حرفي از آن
يا بدزدد يا فزايد در بيان

هم چو بازيهاي شطرنج اي پسر
فايده هر لعب در تالي نگر

نبت را چه خوانده چه ناخوانده
هست پاي او به گل در مانده

بر توکل تا چه آيد در نبرد
چون توکل کردن اصحاب نرد

آنچ در ده سال خواهد آمدن
اين زمان بيند به چشم خويشتن

چون نظر در پيش افکند او بديد
آنچ خواهد بود تا محشر پديد

پردلان در جنگ هم از بيم جان
حمله کرده سوي صف دشمنان

گفت چون طفلي به پيش والده
وقت قهرش دست هم در وي زده

خاطر تو هم ز ما در خير و شر
التفاتش نيست جاهاي دگر

هست اين اياک نعبد حصر را
در لغت و آن از پي نفي ريا

اين نکردي تو که من کردم يقين
ايي صفاتت در صفات ما دفين

ما رميت اذ رميت گشته اي
خويشتن در موج چون کف هشته اي

زين شفيع خويشتن بيگانه شد
زين تعجب خلق در افسانه شد

شب که شاه از قهر در قيرش کشيد
ننگ دارد از هزاران روز عيد

زان نيامد يک عبارت در جهان
که نهانست و نهانست و نهان