مثنوي معنوي

هين مکن زين پس فراگير احتراز
که ز بخشايش در توبه ست باز

تا ز مغرب بر زند سر آفتاب
باز باشد آن در از وي رو متاب

آن همه گه باز باشد گه فراز
وآن در توبه نباشد جز که باز

هين غنيمت دار در بازست زود
رخت آنجا کش به کوري حسود

بوک از تاثير جوي انگبين
شهد گردد در تنم اين زهر کين

آنچنان که از عکس دوزخ گشته ام
آتش و در قهر حق آغشته ام

اين علل هايي که در طب گفته اند
دور باشد از تنت اي ارجمند

مرگ جو باشي ولي نه از عجز رنج
بلک بيني در خراب خانه گنج

پس در آتش افکني اين دانه را
پيش گيري پيشه مردانه را

اين کري را مدت او تا اجل
تا درين مدت کني در وي عمل

در الهي نامه بس اندرز کرد
که بر آر دودمان خويش گرد

بيشتر زان ملک که اکنون داشتي
کان بد اندر جنگ و اين در آشتي

آنک در جنگت چنان ملکي دهد
بنگر اندر صلح خوانت چون نهد

آن کرم که اندر جفا آنهات داد
در وفا بنگر چه باشد افتقاد

رنگ و بو در پيش ما بس کاسدست
ليک تو پستي سخن کرديم پست

نه کمي در شهوت و طمث و بعال
که زنان را آيد از ضعفت ملال

احمد آخر زمان را انتقال
در ربيع اول آيد بي جدال

بس عنايتهاست متن اين مقال
زود در ياب اي شه نيکو خصال

هم در آن مجلس که بشنيدي تو اين
چون نگفتي آري و صد آفرين

اين سخن در گوش خورشيد ار شدي
سرنگون بر بوي اين زير آمدي

ظاهرش گم گشت در دريا و ليک
ذات او معصوم و پا بر جا و نيک

هين بده اي قطره خود را بي ندم
تا بيابي در بهاي قطره يم

هين بده اي قطره خود را اين شرف
در کف دريا شو آمن از تلف

هين که يک بازي فتادت بوالعجب
هيچ طالب اين نيابد در طلب

تو سزايي در همان رنج و بلا
نعمت و اقبال کي سازد ترا