مثنوي معنوي

خاصه مرد حق که در فضلست چست
پر شود زان باد چون خيک درست

نازنين شعري پر از در درست
بر اميد و بوي اکرام نخست

آنگه ار خاکش دهم از راه من
در ربايد هم چو گلبرگ از چمن

هر چه صد روز آن کليم خوش خطاب
ساختي در يک دم او کردي خراب

عقل تو دستور و مغلوب هواست
در وجودت ره زن راه خداست

من نديدم جز شقاوت در لئام
گر تو ديدستي رسان از من سلام

عقل را دو ديده در پايان کار
بهر آن گل مي کشد او رنج خار

که نفرسايد نريزد در خزان
باد هر خرطوم اخشم دور از آن

ديوشان از مکر اين مي گفت ليک
مي نمود اين عکس در دلهاي نيک

پس همي گفتند با خود در جواب
بازگونه مي روي اي کژ خطاب

او اگر معزول گشتست و فقير
هست در پيشانيش بدر منير

پس بپرس از حد او وز فعل او
در ميان حد و فعل او را بجو

که کجا غايب کنم اين کشته را
اين به خون و خاک در آغشته را

ديد زاغي زاغ مرده در دهان
بر گرفته تيز مي آمد چنان

پس به چنگال از زمين انگيخت گرد
زود زاغ مرده را در گور کرد

گر روي رو در پي عنقاي دل
سوي قاف و مسجد اقصاي دل

نوگياهي هر دم ز سوداي تو
مي دمد در مسجد اقصاي تو

در زمين گر نيشکر ور خود نيست
ترجمان هر زمين نبت ويست

مي روي گه گمره و گه در رشد
رشته پيدا نه و آنکت مي کشد

در پي او کي شدي مانند حيز
پي خود را واکشيدي گبر نيز

همچنين هر فکر که گرمي در آن
عيب آن فکرت شدست از تو نهان

وان دگر کار کز آن هستي نفور
زان بود که عيبش آمد در ظهور

هم بر آن عادت سليمان سني
رفت در مسجد ميان روشني

صوفيي در باغ از بهر گشاد
صوفيانه روي بر زانو نهاد

پس سلامش کرد در حال آن حشيش
او جوابش گفت و بشکفت از خوشيش