مثنوي معنوي

در رکاب او اميران قريش
زانک جدش بود ز اعيان قريش

کمترين خلعت که بدهد در ثواب
بر فزايد بر طراز آفتاب

خيز بلقيسا بيا و ملک بين
بر لب درياي يزدان در بچين

آن سگي در کو گداي کور ديد
حمله مي آورد و دلقش مي دريد

گويد او منگر به مرداري من
عشق شه بين در نگهداري من

هين مرا مرده مبين گر زنده اي
در کف شاهم نگر گر بنده اي

کي بمانم مرده در قبضه خدا
بر کف عيسي مدار اين هم روا

من عصاام در کف موسي خويش
موسيم پنهان و من پيدا به پيش

فربهش کن آنگهش کش اي قصاب
زانک بي برگ اند در دوزخ کلاب

گر نبودي خصم و دشمن در جهان
پس بمردي خشم اندر مردمان

هر حويجي باشدش کردي دگر
در ميان باغ از سير و کبر

هر يکي با جنس خود در کرد خود
از براي پختگي نم مي خورد

خاصه آن ارضي که از پهناوري
در سفر گم مي شود ديو و پري

اين بيابان در بيابانهاي او
هم چو اندر بحر پر يک تاي مو

چونک او بنياد آن مسجد نهاد
جن و انس آمد بدن در کار داد

يک گروه از عشق و قومي بي مراد
هم چنانک در ره طاعت عباد

حرص تو در کار بد چون آتشست
اخگر از رنگ خوش آتش خوشست

آن سياهي فحم در آتش نهان
چونک آتش شد سياهي شد عيان

فضل آن مسجد خاک و سنگ نيست
ليک در بناش حرص و جنگ نيست

ور ازين ديوان و پريان سر کشند
جمله را املاک در چنبر کشند

آن سليماني دلا منسوخ نيست
در سر و سرت سليماني کنيست

دست جنباند چو دست او وليک
در ميان هر دوشان فرقيست نيک

در ثناي او يکي شعري دراز
بر نبشت و سوي خانه رفت باز

درگهي را که آزمودم در کرم
حاجت نو را بدان جانب برم

تا که اصل و فصل او را بر دهند
در بيان فضل او منبر نهند