مثنوي معنوي

خواستم تا در پي آن شه روم
پرسم از وي مشکلات و بشنوم

هم چنان که شه سليمان در نبرد
جذب خيل و لشکر بلقيس کرد

الصلا گفتيم اي اهل رشاد
کين زمان رضوان در جنت گشاد

ما همه اجزاي آدم بوده ايم
در بهشت آن لحنها بشنوده ايم

چيزکي از آب هستش در جسد
بول گيرش آتشي را مي کشد

در نغولي بود آب آن تشنه راند
بر درخت جوز جوزي مي فشاند

تشنه را خود شغل چه بود در جهان
گرد پاي حوض گشتن جاودان

مثنوي اندر فروع و در اصول
جمله آن تست کردستي قبول

در قبول آرند شاهان نيک و بد
چون قبول آرند نبود بيش رد

ما رميت اذ رميت خوانده اي
ليک جسمي در تجزي مانده اي

مي کنم لا حول يعني چاره نيست
چون ترا در دل بضدم گفتنيست

چونک گفت من گرفتت در گلو
من خمش کردم تو آن خود بگو

زانک خوش خو آن بود کو در خمول
باشد از بدخو و بدطبعان حمول

ليک در شيخ آن گله ز آمر خداست
نه پي خشم و ممارات و هواست

طبع را کشتند در حمل بدي
ناحمولي گر بود هست ايزدي

اي سليمان در ميان زاغ و باز
حلم حق شو با همه مرغان بساز

باد را ديدي که با عادان چه کرد
آب را ديدي که در طوفان چه کرد

سنگ مي باريد بر اعداي لوط
تا که در آب سيه خوردند غوط

جزو جزوت لشکر از در وفاق
مر ترا اکنون مطيع اند از نفاق

اي تو در بيگار خود را باخته
ديگران را تو ز خود نشناخته

يک زمان تنها بماني تو ز خلق
در غم و انديشه ماني تا به حلق

گر تو آدم زاده اي چون او نشين
جمله ذريات را در خود ببين

احمد و بوجهل در بتخانه رفت
زين شدن تا آن شدن فرقيست زفت

معني اش پنهان و او در پيش خلق
خلق کي بينند غير ريش و دلق

چون ز چشم خويش و خلقان دور شد
هم چو عنقا در جهان مشهور شد