مثنوي معنوي

باز غيرجان و عقل آدمي
هست جاني در ولي آن دمي

ليک در وقت مثال اي خوش نظر
اتحاد از روي جانبازي نگر

کان دلير آخر مثال شير بود
نيست مثل شير در جمله حدود

آنچنان که سوز و درد زخم کيک
محو گردد چون در آيد مار اليک

آنچنان که عور اندر آب جست
تا در آب از زخم زنبوران برست

دم بخور در آب ذکر و صبر کن
تا رهي از فکر و وسواس کهن

بس کساني کز جهان بگذشته اند
لا نيند و در صفات آغشته اند

در صفات حق صفات جمله شان
هم چو اختر پيش آن خور بي نشان

باز از هندوي شب چون ماه زاد
در سر هر روزني نوري فتاد

تا بود خورشيد تابان بر افق
هست در هر خانه نور او قنق

در بنااش ديده مي شد کر و فر
ني فسرده چون بناهاي دگر

در بنا هر سنگ کز که مي سکست
فاش سيروا بي همي گفت از نخست

سنگ بي حمال آينده شده
وان در و ديوارها زنده شده

چون در و ديوار تن با آگهيست
زنده باشد خانه چون شاهنشهيست

تخت او سيار بي حمال شد
حلقه و در مطرب و قوال شد

چون سليمان در شدي هر بامداد
مسجد اندر بهر ارشاد عباد

پند فعلي خلق را جذاب تر
که رسد در جان هر باگوش و کر

اندر آن وهم اميري کم بود
در حشم تاثير آن محکم بود

بر سوم پايه عمر در دور خويش
از براي حرمت اسلام و کيش

هين مشو نوميد نور از آسمان
حق چو خواهد مي رسد در يک زمان

چرخ پانصد ساله راه اي مستعين
در اثر نزديک آمد با زمين

مصطفي زين گفت که آدم و انبيا
خلف من باشند در زير لوا

اول فکر آخر آمد در عمل
خاصه فکري کو بود وصف ازل

دل به کعبه مي رود در هر زمان
جسم طبع دل بگيرد ز امتنان

گرچه پله چشم بر هم مي زني
در سفينه خفته اي ره مي کني